ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ

Αρθρογραφία  

arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
 






 

Loading

     Αναζητώντας «Ευρώπη», περισσότερο «Ευρώπη»
-- 30/06/2018

  

   

 

Έχουμε παραζαλιστεί. Όλοι μας. Το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Όλων των χρωμάτων. Και, φυσικά, όλων των ιδεολογιών και... ιδεοληψιών. Και, οπωσδήποτε, οι απλοί πολίτες. Με το μεγάλο, το σχεδόν θηριώδες, μερίδιο ευθύνης να ανήκει στους πολιτικούς.

Οι οπαδοί της κυβέρνησης. Και η ίδια η κυβέρνηση, τόσα έχει δώσει στους δανειστές. Και στην ώρας τους, το τελευταίο καιρό. Εφάρμοσε και εκτέλεσε όλα τα προαπαιτούμενα της τελευταίας αξιολόγησης. Και τα 88! Μερικά, τα πιο σκληρά. Γιγαντιαίο κούρεμα (κι άλλο) των συντάξεων από τον Γενάρη του 2019. Και γενναία μείωση του αφορολόγητου από τον Γενάρη του 2020. Πότε, άραγε, να μπορέσει να ορίσει ο Αλέξης τον χρόνο των εκλογών; Και πως θα πάει, πάλι ο Αλέξης στις μεθεπόμενες εκλογές, αν δεν θα σχηματιστεί το ψηφίο 180 εδρών για την εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, μετά τη λήξη της θητείας του σημερινού;

Ο Αλέξης τους έδωσε και λύση στο Σκοπιανό. Θαυμάσια! Που τόσο λαχταρούσαν οι Γερμανοί. Ιδίως οι συντηρητικοί! Και όχι μόνο. Και τους υποσχέθηκε καλές δουλειές στο Αλβανικό. Και κάποια άλλα, που δεν τα ξέρουμε αλλά τα υποψιαζόμαστε.

Και τι του προσφέρανε; Οι Ευρωπαίοι πάντοτε. Κάποια ελάφρυνση του χρέους. Όχι βέβαια, την διαγραφή του. Ούτε καν την διαγραφή μέρους του. Να μην είμαστε άδικοι, η ελάφρυνση, όπως την αποφάσισαν, ανέρχεται σε παρούσες αξίες σε δέκα δις ευρώ. Και το κυριότερο: το δικαίωμα να πανηγυρίζει ο Αλέξης με τις φαντασιώσεις του. Δεν γνωρίζουμε το κάτι άλλο στο οποίο του έκλεισε το μάτι η Άνγκελα Μέρκελ. Πάντως αυτό το άλλο πρέπει να συνδέεται με το μεταναστευτικό. Ο Αλέξης με μια άφρονα συνυπογραφή της απόφασης του Συμβουλίου Κορυφής την περασμένη Παρασκευή, στήριξε την Άνγκελα Μέρκελ. Δεν μας φτάνουν οι μετανάστες που φιλοξενούσαμε αναγκαστικά θα μας επιστρέψει κι άλλους, κι άλλους, η Γερμανία. Αν τους αντέχουμε.

Σύγχυση επικρατεί και στους οπαδούς της αντιπολίτευσης. Και σε ορισμένους ξεπουπουλιασμένους πολιτικούς. Τα αδελφά Ευρωπαϊκά κόμματα της αντιπολίτευσης επιδοκίμασαν τον Αλέξη στο Σκοπιανό. Και στις συνοδές αλλοπρόσαλλες συμφωνίες. Άσκησαν, μάλιστα, μέσα από υπόγειες, κατά κανόνα διαδρομές, ξεχωριστή σχεδόν αφόρητη πίεση στις ηγεσίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Άλλο που αυτές δεν ενέδωσαν. Για δικούς τους λόγους η κάθε μια. Και, φυσικά, δεν κατανοούν οι  εκλογείς των κομμάτων της αντιπολίτευσης  αυτό τον χείμαρρο της υπέρ του Αλέξη καλολογίας.

Τι σημαίνει λοιπόν η Ευρώπη, μέχρι σήμερα για εμάς; Αναμφισβήτητα ένα κάστρο προστασίας των ατομικών ελευθεριών μας. Ένα καταφύγιο, με προτεσταντικούς όρους και ιδεολογία στην άθλια ελληνική οικονομία, που εμείς την καταντήσαμε ως τέτοια. Ο άγριος και αχόρταγος καταναλωτισμός ήταν δική μας επιλογή. Και των πολιτικών, που εμείς επιλέξαμε. Η σιωπή των Βρυξελών και του Βερολίνου μπροστά στους πλαστούς Εθνικούς  Λογαριασμούς του Κώστα Καραμανλή δεν λειτουργεί συμψηφιστικά στις δικές μας ευθύνες. Αυτός συνιστά δική τους ιστορική ευθύνη. Όπως και η απαίτησή τους να υπαχθούμε σε μια παράλογη και αιματηρή δημοσιονομική προσαρμογή.

Ευρώπη, τι κατά τα άλλα σημαίνει; Μόνο «κουβαρντάδηκες» συνεισφορές σε όλα τα μεγάλα έργα, που μελετήθηκαν, κατασκευάστηκαν και λειτουργούν τις τελευταίες δεκαετίες; Ευρώπη σημαίνει και κοινωνικά και εισοδηματικά προγράμματα που απόλαυσαν και απολαμβάνουν οι αγρότες μας. Και κατά διαστήματα, όλη η μεσαία τάξη.

Ο κατάλογος είναι μακρύς. Μήπως, όμως, στόμωσε η Ευρώπη; Μήπως πρέπει και εμείς να ενωθούμε στο μεγάλο ποτάμι του ευρωσκεπτικισμού;

Η απάντηση πρέπει να είναι καθαρή και κρυστάλλινη. Η Ευρώπη έχει και άλλα να μας δώσει. Με έναν ενοποιημένο Ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Κανένας ευρωπαίος υπουργός οικονομικών δεν θα ανεχθεί τον σφαγιασμό της μεσαίας τάξης και των αγροτών,  για να μετατρέψει την χώρα σε κοινωνία επιδοματούχων μιας αργόσχολων ομάδων.

Η Ευρώπη έχει να μας δώσει και το δικός της Νομισματικό Ταμείο.  Απαλλαγμένο από την νεοφιλελεύθερη επικυριαρχία του υπουργείου οικονομικών της Ουάσιγκτον. Η Ευρώπη έχει και να μας προσφέρει, και να οργανώσει και κοινή άμυνα, υπερασπιζόμενη, μαζί με εμάς τα σύνορά μας. Τον τελευταίο καιρό φουντώνουν οι συζητήσεις για την δημιουργία ενός ευρωπαϊκού στρατού. Πριν μερικές δεκαετίες εμείς είχαμε απορρίψει τα σχετικά σχέδια. Σήμερα, οι ΗΠΑ του Ντόναλτν Τραμπ έχουν αλλάξει χαρακτήρα. Δεν τις εμπιστευόμαστε. Και δεν τον εμπιστευόμαστε. Ακόμα και οι δικοί του, τον κατηγορούν ότι κάνει συμφωνίες αλλά δεν έχει ολοκληρώσει καμία. Και έχουμε υπολογίσει σωστά. Η Ευρωπαϊκή Άμυνα, κοστίζει λιγότερο. Και στην Ελλάδα! Μπορούμε, λοιπόν, να συμμετάσχουμε σε όποιες νέες πρωτοβουλίες. Με μεθοδικότητα. Με φρόνηση. Και ιστορικότητα.

Ευρώπη, λοιπόν; Μάλλον, περισσότερη «Ευρώπη». Αρκεί να ξέρουμε τους ρόλους μας. Ιδίως τους ιστορικούς.

Πρώτο Θέμα, Κυριακή, 01_07_2018

 

 


Share |
 
papa
Ανοίξτε την Βουλή! Επιτρέπεται σύγχυση στα εθνικά θέματα; ¨Πορεία στην Ομίχλη της Κρίσης¨

 

 

Το ότι δεν φταίνε τα θύματα είναι, περίπου, βέβαιο. Τα περισσότερα δεν ήταν καν κάτοικοι της περιοχής. Να φταίνε, άραγε, τα μι

Το non paper της αμερικανικής πρεσβείας και η τουρκική επιχειρηματολογία για το τέλος ισχύος των διεθνών συνθηκών.

Επ

 

 

Πάρα πολύς κόσμος παραβρέθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Αντώνη Βγόντζα ¨Πορεία στην Ομίχλης της Κρί

 

«ΔΙΚΗ»

20  χρόνια μετά την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου

Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα, 2009
<

webdesign by mediapro || content management by fgcms