ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ

Αρθρογραφία  

arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
 






 

Loading

     Στις Βρυξέλλες
-- 28/04/2018

  

   

 

Για τρεις μέρες, λοιπόν, στις Βρυξέλλες. Τα τελευταία χρόνια δεν ταξιδεύω συχνά στο εξωτερικό. Γι' αυτό και κάθε φορά που πραγματοποιώ ένα τέτοιο ταξίδι έχω πιο έντονη την περιέργεια να μαζέψω εντυπώσεις, εικόνες και κρίσεις.

Χρησιμοποίησα όλα τα μέσα από την Αθήνα μέχρι τις Βρυξέλλες για τον τελικό προορισμό. Και φρόντιζα να μη μιλώ με το διπλανό μου. Κρατούσα βιβλία που αγαπούσα. Και δεν ήθελα και πολλές κουβέντες με κανέναν.

Χρησιμοποίησα και το τρένο. Όχι φυσικά για μεγάλες αποστάσεις, αλλά ποτέ δεν έπαψε αυτό το μέσο να ασκεί πάνω μου μαγεία. Το τρένο στο εξωτερικό, εννοείται. Γιατί στην Ελλάδα είναι σκέτη ταλαιπωρία. Οι πεδιάδες που δεν τελειώνουνε ποτέ. Τα δέντρα που δύσκολα αλλάζουν χρώμα. Και οι αγροτικές εργασίες με μηχανοκίνητα μέσα.

Απόλαυση είναι και το ταξί μέσα στην πόλη. Λίγα τα γκράφιτι στους τοίχους. Και δε συνάντησα γκράφιτι σε δημόσια κτήρια. Ούτε καν σε μνημεία.

Και οι άνθρωποι; Με το ίδιο πρόσωπο όλη την ημέρα. Δε συνάντησα ξινισμένα πρόσωπα. Αλλά ούτε και εκρηκτικούς ανθρώπους.

Όλα στην ώρα τους. Μα όλα. Και κανείς δε σε στρίμωχνε. Υποκριτικός ή γνήσιος σεβασμός; Δε με νοιάζει. Το αποτέλεσμα με ενδιαφέρει.

Και όλοι εξυπηρετικοί. Κανένας δε σου δείχνει πως σε βαριέται. Και άλλος πολύ και άλλος λίγο με χαμόγελο σε κοιτά. Δε φοβάσαι να ρωτήσεις. Αρκεί και να το πεις και με σπασμένα Αγγλικά. Κάποτε σε αυτές τις χώρες μόνο αν ήξερες καλά Γαλλικά μπορούσες να κυκλοφορήσεις. Και στη Γερμανία; Μόνο με πολύ καλά Γερμανικά.

Κάποιες λεξούλες ξέρουνε όλοι οι Ευρωπαίοι. Ο καθένας με την προφορά του. Αρκεί να κατανοήσεις τι ρωτάς και τι σου απαντάνε. Αυτή η γλώσσα είναι πια διεθνής. Τα Αγγλικά που μιλούν στις Βρυξέλλες καμιά σχέση με την προφορά τους στο Λονδίνο.

Και τα σπίτια τους; Πολύ βαριά. Πολύ σκούρα. Και ομοιόμορφα όσο δεν αντέχεις. Και οι δρόμοι πλατείς και ευθείς. Και πάμπολλες πλατείες.

Και αν με ρωτήσετε πού θα ήθελα να ζήσω τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου; Θα απαντούσα με ζεστή ανάσα: «Στην Ελλάδα! Ακόμα και στις πιο άσχημες πόλεις της».

Και αν ρωτήσετε τα νέα παιδιά της Ελλάδας; Ξέρω την απάντησή τους. Μακριά από τη χώρα που δεν τήρησε τις υποσχέσεις με τις οποίες γεννηθήκαμε.

Νέα Κρήτη, Άποψη, Σάββατο, 28.04.2018

 

 


Share |
 
papa
Ανοίξτε την Βουλή! Επιτρέπεται σύγχυση στα εθνικά θέματα; ¨Πορεία στην Ομίχλη της Κρίσης¨

 

 

Το ότι δεν φταίνε τα θύματα είναι, περίπου, βέβαιο. Τα περισσότερα δεν ήταν καν κάτοικοι της περιοχής. Να φταίνε, άραγε, τα μι

Το non paper της αμερικανικής πρεσβείας και η τουρκική επιχειρηματολογία για το τέλος ισχύος των διεθνών συνθηκών.

Επ

 

 

Πάρα πολύς κόσμος παραβρέθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Αντώνη Βγόντζα ¨Πορεία στην Ομίχλης της Κρί

 

«ΔΙΚΗ»

20  χρόνια μετά την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου

Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα, 2009
<

webdesign by mediapro || content management by fgcms