ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ

Αρθρογραφία  

arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
 






 

Loading

     «Πολυτεχνείο»! Από τη δυσφήμηση στην καπηλεία!
-- 18/11/2017

  

   

 

Η 17η Νοέμβρη 1973 κρατά γερά στην μνήμη μας. Όλων των γενεών μας.  Τότε έπεσε το «Πολυτεχνείο» κάτω από τις ερπύστριες των τανκς που το παραβίασαν. Και υλικά και πνευματικά. Οι πιο πολλοί υποστηρίζουμε ότι το νόημα του Πολυτεχνείου εμπεριέχεται στις τρεις λέξεις «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». Οι πιο πολλοί κατανοούμε αρκετά καλά και συμφωνούμε στο περιεχόμενο αυτών των όρων. Διεκδίκηση της ικανοποίησης όλων των βασικών αναγκών της ζωής μας. Παροχή του αγαθού της εκπαίδευσης σε όλους τους Έλληνες.  Χωρίς κωλύματα και χωρίς εμπόδια από τις κοινωνικές και οικονομικές δομές. Ως προϋπόθεση της μάχης κατά της ανισότητας. Και απόλαυση από όλους τους Έλληνες όλων των ανθρωπίνων ελευθεριών και δικαιωμάτων. Πολιτικών και κοινωνικών. Άλλωστε, σήμερα πια, δεν νοούνται ελευθερίες και συμμετοχή στους δημοκρατικούς θεσμούς χωρίς τον πυλώνα του κοινωνικού κράτους.

Από τότε έχουμε περάσει πολλά. Στην πρώτη επέτειο εκείνης της συγκλονιστικής ημέρας όσοι πορευθήκαμε, ξεπεράσαμε το ένα εκατομμύριο. Η συντεταγμένη πορεία και η ειρηνική διαδήλωση ήταν μεγαλειώδης. Παλαϊκή. Μία έντιμη συγκίνηση και ένας αυθόρμητος ενθουσιασμός. Και τα συνθήματα πεντακάθαρα.

Στις επόμενες επετείους τα πράγματα έπαυσαν να είναι τόσο καθαρά. Οι προσυγκεντρώσεις αποκτούσαν μία αφόρητη, τελικά, πειθαρχία. Και οι αντισυγκεντρώσεις και οι κουκουλοφόροι άρπαζαν ολοένα και περισσότερους ρόλους. Με κύριο χαρακτηριστικό τη βία. Κάθε πορεία είχε και τα επεισόδια της. Με διαφορετική ένταση κάθε φορά. Τα συνθήματα απέκτησαν μία επιτηδευμένη επικαιρότητα. Όλα αυτά είχαν μία αναπόδραστη και δραματική συνέπεια. Το αρχικό ένα εκατομμύριο φυλλορρόησε σε μερικές χιλιάδες διαδηλωτές. Όχι σπάνια και σε μονοψήφιες χιλιάδες.

Μία μικρή, σύντομη, πλην έντιμη ιστορική αναδρομή είναι, τώρα πια, χρήσιμη.

Η δικτατορία μας βρήκε όλους στον ύπνο.  Μολονότι, μερικοί την είχαν προβλέψει.  Και μολονότι, οι περισσότεροι των πολιτικών αρχηγών της εποχής εκείνης είχαν γίνει δέκτες πληροφοριών για την κυοφορία πραξικοπήματος.  Το περιμέναμε από τον τότε βασιλιά.  Λίγοι υποψιάζονταν τους λοχαγούς και τους συνταγματάρχες.  Η «χούντα» συνέλαβε αστραπιαία μερικές χιλιάδες συμπολιτών μας. Κατά κανόνα, παλιών αριστερών. Και τους έστειλε στα ξερονήσια.  Φυλάκισε ή κράτησε το πιο σημαντικό μέρος του πολιτικού κόσμου για αρκετό καιρό.  Και γέμισε με τανκς τους δρόμους μας και τις πλατείες μας.

Οι πρώτες αντιστασιακές ομάδες και οργανώσεις, από όλους τους υπαρκτούς, τότε, πολιτικούς χώρους, μοίρασαν χιλιάδες προκηρύξεις με πατριωτικό και δημοκρατικό περιεχόμενο. Πέταξαν κροτίδες και ενεργοποιήσαν εκρηκτικούς μηχανισμούς. Με συμβολικό, κυρίως, περιεχόμενο.  Όχι, βέβαια, με δολοφονικό στόχο.  Σχεδόν όλες οι αντιστασιακές ομάδες σύντομα εξαρθρώθηκαν.  Τα μέλη τους βασανίστηκαν και κλείστηκαν στις φυλακές.  Με εξαίρεση, ένα μεγάλο λαϊκό και δημοκρατικό προσκύνημα, στην κηδεία του «Γέρου της Δημοκρατίας», δόθηκαν όλες οι αφορμές και τα προσχήματα για να ισχυριστούν πολλοί, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ότι η δικτατορία έχει καταντήσει ανεκτή από τον Ελληνικό λαό.  Στην πραγματικότητα, όμως, ο λαός μας, μάλλον, σιώπησε.

Στις αρχές του 1972 μερικές δεκάδες φοιτητές της Νομικής Σχολής Αθηνών αποφάσισαν να προσφύγουν στα δικαστήρια για να ζητήσουν τον ορισμό προσωρινών διοικητικών συμβουλίων στον Σύλλογό τους και να προχωρήσουν, μετά, σε ελεύθερες εκλογές. Μάζεψαν 42 υπογραφές. Δεν μπόρεσαν να τις ξεπεράσουν εύκολα. Τελικά, η φλόγα μεταφέρθηκε σε όλες τις πανεπιστημιακές σχολές. Στην αρχή η Δικαιοσύνη κώφευσε. Μπροστά στο διογκούμενο και παμφοιτητικό αίτημα για ελεύθερες εκλογές προκλήθηκαν ρήγματα. Και στη Δικαιοσύνη και στη «χούντα». Επέτρεψαν εκλογές. Μέσα σε ένα κλίμα βίας και συνθηκών νοθείας. Το αδιέξοδο ολοφάνερο.

Έγιναν δύο κορυφαίες καταλήψεις.  Η πρώτη το Φλεβάρη 1973, στη Νομική.  Η δεύτερη το Νοέμβριο 1973, στο Πολυτεχνείο. Αυτές οι καταλήψεις ήταν η πιο σκληρή αμφισβήτηση της δικτατορίας. Και στις δύο αυτές καταλήψεις, η δικτατορία ηττήθηκε.  Και πολιτικά και ιδεολογικά. Απομονώθηκε και συρρικνώθηκε.  Μετά από αυτές, η νομιμοποιητική της βάση μηδενίστηκε στον λαό.  Και η βάση της στο στρατό περιχαρακώθηκε ανάμεσα σε επίορκους.  Και προδότες. Και με αυτούς κατέρρευσε. Συμπαρασύροντας την Κύπρο σε μία ματωμένη διχοτόμηση. Και το Αιγαίο στα πιο σκοτεινά νερά του.

Το «Πολυτεχνείο» καπηλεύθηκε. Και δυσφημίστηκε.

Καπηλεύθηκε και από ανθρώπους που συμμετείχαν ή ισχυρίστηκαν ότι συμμετείχαν. Ορισμένοι επιχείρησαν και να το εξαγοράσουν. Αυτό, όμως, κράτησε κάποια χρόνια, πολύ λίγα. Η πιο οδυνηρή καπηλεία του «Πολυτεχνείου» επαναλαμβάνεται σε κάθε επέτειο. Αλλά και καθημερινά. Από μερικές εκατοντάδες αντεξουσιαστών και αναρχικών. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι μικρές ομάδες από αυτούς συμμετείχαν στην τότε μεγαλειώδη εξέγερση. Η πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα, όμως, της εξέγερσης ανήκει συντριπτικά στην νεολαία εκείνης της εποχής. Και κυρίως, στη σπουδάζουσα.

Και δυσφημίστηκε. Από πολύ λίγους από τους πρωταγωνιστές του. Και γιατί το καπηλεύθηκαν, δυσανάλογα με το μέγεθός τους. Και γιατί η πορεία τους στα χρόνια της Μεταπολίτευσης αδίκησε. Και τη νεότητά τους. Και τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά ενός έντιμου δημοκρατικού ανθρώπου.

Αντώνης Ν. Βγόντζας

Πρώτο Θέμα, Κυριακή, 19.11.2017

 

 


Share |
 
papa
Καμία έκπτωση στο Κράτος Δικαίου Επιτρέπεται σύγχυση στα εθνικά θέματα; ¨Πορεία στην Ομίχλη της Κρίσης¨

 

 

Τον τελευταίο καιρό έχουν επιπέσει επί των κεφαλών μας μια σειρά δραματικά γεγονότα. Μετά

Το non paper της αμερικανικής πρεσβείας και η τουρκική επιχειρηματολογία για το τέλος ισχύος των διεθνών συνθηκών.

Επ

 

 

Πάρα πολύς κόσμος παραβρέθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Αντώνη Βγόντζα ¨Πορεία στην Ομίχλης της Κρί

 

«ΔΙΚΗ»

20  χρόνια μετά την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου

Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα, 2009
<

webdesign by mediapro || content management by fgcms