ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ

Αρθρογραφία  

arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
 






 

Loading

     Έχουν νόημα τα τηλεοπτικά Debates;
-- 05/11/2017

  

   

 

Από την τηλεοπτική αντιπαράθεση μεταξύ των υποψήφιων αρχηγών του νέου πολιτικού φορέα της Κεντροαριστεράς μπορούμε να καταγράψουμε ορισμένες σκέψεις.

Ο λόγος που αναπτύχθηκε μεταξύ των υποψηφίων δεν αποδείχθηκε αντισυσπειρωτικός. Θα τολμούσα να ισχυριστώ ότι είχε το χάρισμα της συσπείρωσης. Αν οι εννέα υποψήφιοι αρχηγοί καλύπτουν όλον τον πολιτικό και ιδεολογικό χώρο, από τη Νέα Δημοκρατία έως το ΣΥΡΙΖΑ, τότε η τηλεοπτική συζήτηση πρέπει να ελαχιστοποίησε ή και να απομάκρυνε τον φόβο των προοδευτικών πολιτών ότι μπροστά μας έχουμε ένα πολιτικό εγχείρημα με ελάχιστες ελπίδες επιβίωσης.

Σχεδόν κανένας από τους υποψήφιους πολιτικούς αρχηγούς δεν έχασε. Αλλά και κανένας δεν απέκτησε σημαντικά οφέλη και κέρδη. Είτε προς τα πάνω. Είτε προς τα κάτω, όλα ήταν οριακά. Μέσα στα εκατό δευτερόλεπτα, που είχε στη διάθεσή του, ο κάθε υποψήφιος αρχηγός δεν είχε την άνεση να διατυπώσει έναν πλήρη και συγκροτημένο λόγο και θέσεις. Τα εκατό δευτερόλεπτα τον υποχρέωναν να στρογγυλεύει τις απαντήσεις του.

Ενώ ήταν σαφής και ενωτικός ο ιδεολογικός προσανατολισμός όλων των υποψηφίων, δεν βγήκε ένα πεντακάθαρο ιδεολογικό στίγμα που να καλύπτει ολόκληρο τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Δεν αναδείχθηκε ο πατριωτικός χαρακτήρας του νέου φορέα. Ούτε η βαθιά διαχρονική δημοκρατική φύση του. Ούτε η κοινωνική δικαιοσύνη, που πρεσβεύουν το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗ.ΣΥ. από την ίδρυσή τους. Ούτε αναλύθηκε χωριστά και με επάρκεια η σταθερή ευρωπαϊκή επιλογή της χώρας μας. Ο μεγάλος ένοχος; Τα εκατό δευτερόλεπτα.

Αυτές οι αυστηρά και περιοριστικά οργανωμένες συζητήσεις μεταξύ των υποψηφίων είναι χρήσιμες. Η εικόνα του προσώπου του υποψηφίου μπορεί να δώσει ανάγλυφα κάποια από τα πνευματικά χαρίσματά του ή να αποκαλύψει τα ενδεχόμενα μεινεκτήματά του. Αλλά όχι όλα. Μπορείς να διαγνώσεις την ικανότητα της έκφρασης του συγκεκριμένου προσώπου, την καθαρότητα του λόγου του και τη συγκρότηαη των επιχειρημάτων του. Μπορείς, με κάποια οπωσδήποτε επιφύλαξη, να αντιληφθείς αν έχει τη δύναμη της πνευματικής, συναισθηματικής και ψυχικής αυτοσυγκράτησης, Αλλά μέχρι εκεί. Ο μέσος πολίτης δεν έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει ψυχομετρικές δοκιμασίες για να αποκαλύψει μια συστηματικά καλλιεργημένη υποκρισία.

Ο ηγέτης δεν αναδεικνύεται μόνον από τα νοητικά του καθήκοντα και την ευγλωττία του. Επαναλαμβάνω, είναι χρήσιμα όλα αυτά. Αλλά δεν αρκούν. Ο ηγέτης έχει κυρίως ψυχικά χαρίσματα. Και ψυχικές δυνάμεις. Με αυτές, κυρίως, επιβάλλεται. Όχι μόνον στην αρχαία και παλαιότερες εποχές. Ο ηγέτης εμπνέει. Ο ηγέτης έχει οράματα. Ο ηγέτης αγαπά αυτούς που τον ακολουθούν. Και εκείνοι του επιστρέφουν τα αισθήματα αγάπης. Ο ηγέτης έχει μια αναντικατάστατη δύναμη επικοινωνίας με τον λαό. Στα δημοκρατικά, εννοείται, καθεστώτα.

Ο ηγέτης έχει ικανότητα διεύθυνσης και διοίκησης αυτών που τον ακολουθούν. Έχει ηγετική ομάδα. Έχει τους «αποστόλους» του. Και έχει στρατηγική. Αυτός θέτει τους στόχους, που τους στεφανώνει με τα οράματά του. Αυτός καθορίζει και την πορεία. Ο ηγέτης γνωρίζει καλά τον λαό και αυτούς που τον ακολουθούν. Γνωρίζει καλά τις ανάγκες του. Δεν είναι απαραίτητο να τις ικανοποιεί αμέσως. Για πολλούς λόγους. Γιατί, ενδεχομένως, η άμεση ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών να είναι ανέφικτη. Ξέρει όμως τις μεθόδους της ανασύνθεσής τους και της προώθησής τους. Ο ηγέτης έχει ταυτότητα. Δεν του την κατασκευάζουν επικοινωνιολόγοι. Ούτε κρύβει τις πραγματικές του ιδιότητες με τεχνάσματα και δολοπλοκίες.

Αν τα προηγούμενα ισχύουν, τότε οι τόσο πειθαρχημένες τηλεοπτικές συζητήσεις μοιάζουν να μην εξυπηρετούν τις δημοκρατικές διαδικασίες ανάδειξης αρχηγού είτε σε έναν πολιτικό φορέα, είτε σε μια πολιτεία. Ο πολίτης θα έπρεπε να παρακολουθήσει τους πολιτικούς με μια διαχρονική πολύπλευρη αναζήτηση και συγκριτική εκτίμηση των προσόντων τους είτε των ενδεχομένων μειονεκτημάτων τους. Κάτι τέτοιο στις κονωνίες των εκατομμυρίων πολιτών μοιάζει ουτοπία. Σήμερα ανάμεσα στον πολίτη και στον πολιτικό διαμεσολαβούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αυτά μεταφέρουν και μεταδίδουν ή αναμεταδίδουν τα πρόσωπα και τις πράξεις τους. Και η ευθύνη περνάει στα χέρια αυτών που δουλεύουν σ΄αυτά.

Μήπως αυτό νοθεύει τις δημοκρατικές διαδικασίες; Η απάντηση δεν είναι απλή. Κάθε καινοτομία είναι δεκτική και καλής και κακής χρήσης. Οι καινοτομίες στις σημερινές δημοκρατίες έχουν κανόνες και αξίες, που εγγυώνται την καταλληλότητα και προσφορότητά τους στην υπηρεσία των βασικών δημοκρατικών θεσμών. Αρκεί οι κανόνες αυτοί να μην οδηγούν σε ανιαρούς, περιττούς και ασφυκτικούς φορμαλισμούς. Διότι τότε αφαιρούν τον αέρα της δημιουργικής και οραματικής σκέψης.

Εβδομαδιαίο Άρθρο, Κυριακή, 05.11.2017

 

 


Share |
 
papa
Καμία έκπτωση στο Κράτος Δικαίου Επιτρέπεται σύγχυση στα εθνικά θέματα; ¨Πορεία στην Ομίχλη της Κρίσης¨

 

 

Τον τελευταίο καιρό έχουν επιπέσει επί των κεφαλών μας μια σειρά δραματικά γεγονότα. Μετά

Το non paper της αμερικανικής πρεσβείας και η τουρκική επιχειρηματολογία για το τέλος ισχύος των διεθνών συνθηκών.

Επ

 

 

Πάρα πολύς κόσμος παραβρέθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Αντώνη Βγόντζα ¨Πορεία στην Ομίχλης της Κρί

 

«ΔΙΚΗ»

20  χρόνια μετά την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου

Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα, 2009
<

webdesign by mediapro || content management by fgcms