ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ

Αρθρογραφία  

arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
 






 

Loading

     Liberté, égalité, fraternité!
-- 29/04/2017

  

   

Τα νέα είναι, μάλλον, καλά. Δεν νοιώσαμε, βέβαια, ενθουσιασμό. Μια μικρή, προσωρινή ανακούφιση. Η εκλογική αντιπαράθεση στη Γαλλία στο β' γύρο δε θα είναι μεταξύ δύο υποψηφίων, που έχουν ως στόχο την αποδυνάμωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ούτε, σε κάθε περίπτωση, την αποχώρηση της Γαλλίας από την Ενωμένη Ευρώπη.

Δεν είναι ενθουσιαστικά, γιατί τα συνολικά ποσοστά που συγκέντρωσαν η ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν και ο ηγέτης της παραδοσιακής Αριστεράς είναι εξαιρετικώς υψηλά. Γύρω στο 40% των Γάλλων εκλογέων.

Είναι τόσο μεγάλο το ποσοστό των Γάλλων, που δεν νιώθουν αλληλέγγυοι με τον κορυφαίο θεσμό της Ενωμένης Ευρώπης; Αυτής που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια, στις στάχτες, στο αίμα και τις ζωές εκατομμυρίων συνανθρώπων μας εξαιτίας των ευρωπαϊκών «θερμών» και «ψυχρών» πολέμων μιας κατακερματισμένης Ευρώπης;

Αυτής, που εγκατέστησε το πλέον συγκροτημένο κοινωνικό κράτος και πρόνοιας, που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα; Αυτής, που αγωνίζεται, συντονισμένα και μεθοδικά, να διασφαλίσει σε όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς «ελευθερία, ασφάλεια και δικαιοσύνη»; Παρά τις μικρές και μεγάλες ήττες της...

Αυτής της Ευρώπης, που, ουσιαστικά, αποτελεί ιδεολογική μετεξέλιξη  του κορυφαίου αιτήματος και διεκδίκησης της Γαλλικής Επανάστασης: «Liberté, égalité, fraternité»!

Τόσο σύντομη μνήμη έχουν οι νέοι Γάλλοι εκλογείς;

Κάθε έντιμος συμπολίτης μας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει.

Όχι, δεν πρέπει να γίνει ξενοφοβική. Δεν πρέπει να διαμορφώσει νέα κοινωνικά και πολιτικά «περιθώρια». Δεν πρέπει να ενισχύσει τις οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις, που διευρύνουν τις μεγάλες εισοδηματικές ανισότητες και διευρύνουν το χάσμα ανάμεσα στον ικανοποιημένο ψυχρό «Βορρά» και στον θερμό κοινωνικά «Νότο».

Στην αντίθετη κατεύθυνση πρέπει να οδηγηθεί η Ενωμένη Ευρώπη. Και να αποκτήσει μεγαλύτερη πολιτική αυτοπεποίθηση ως προς τον ιστορικό της ρόλο. Να αποδείξει ότι δεν είναι «γηραιά»!

Οι περισσότεροι νιώσαμε, λοιπόν, ανακούφιση, αλλά όχι ενθουσιασμό. Γιατί το κύμα αμφισβήτησης της Ενωμένης Ευρώπης δεν έχει μόνο εθνικά χαρακτηριστικά. Έχει διεισδύσει σε ολόκληρη, σχεδόν, την Ευρώπη. Συμβαίνει, μάλιστα, ένα ιστορικό και πολιτικό παράδοξο: Ο χυδαίος λαϊκισμός και η άκρατος δημαγωγία έχουν αποκτήσει βαθιές ρίζες στις λαϊκές τάξεις. Αυτές, που θα χτυπήσει με λύσσα η Ευρώπη των Άκρων. Αποδεδειγμένα. Και ευνοεί προσωρινά και μεσοπρόθεσμα το χρηματιστηριακό και κερδοσκοπικό κεφάλαιο. Αποδεδειγμένα και αυτό.

Τελικά, θα θέλαμε να έχει Πρόεδρο η Γαλλία τη Μαρίν Λεπέν ή τον Εμμανουέλ Μακρόν; Σίγουρα η Μαρίν Λεπέν θα οδηγήσει στην εμβάθυνση της υπαρκτής κρίσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και ο πιο εύκολος δρόμος είναι αυτός για τον οποίον δεσμεύτηκε. Που, αν τον κατανοήσαμε σωστά, οδηγεί με βεβαιότητα στην έξοδο της Γαλλίας από την Ενωμένη Ευρώπη.

Την  Μαρίν Λεπέν την θέλουν και ο Τραμπ και ο Πούτιν! Για τους δικούς τους λόγους ο καθένας τους. Για τους αντίθετους λόγους, όλοι εμείς έχουμε εντελώς άλλη άποψη.

Δεν ξέρω, αν θα είναι καλός ή κακός Πρόεδρος της Γαλλίας ο Εμμανουέλ Μακρόν. Απ' όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα, έχει καλές πολιτικές επιδόσεις. Σίγουρα ενώνει. Είναι ευρωπαϊστής. Μοιάζει να 'ναι βέβαιη η εκλογή του στο δεύτερο γύρο.

Με μια σοβαρή επιφύλαξη. Εκείνη της συμπεριφοράς του ηγέτη της δογματικής Αριστεράς Ζαν Λυκ Μελανσόν. Και όλων, όσοι τον ακολουθήσουν. Και τί πρότεινε ο δογματικός «Αριστερός»; Ό,τιδήποτε, στην πράξη, συμφέρει την Ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν!!! Ψάχνω και δεν βρίσκω τη βαθύτερη ιστορική επιλογή του.

Κάτι μου θυμίζει, όμως, ο Ζαν Λυκ Μελανσόν!...

Τον δικό μας Στέλιο Κούλογλου, που προτιμούσε στις Ολλανδικές εκλογές τον Ακροδεξιό, Γκέερτ Βίλντερς! Για τους δικούς του φαντασιακούς λόγους... Και επιμένει, όπως φαίνεται, στην ίδια γραμμή.

Μου θυμίζει, αναγκαστικά και τους δικούς μας Ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που καταψηφίζουν το πρόσφατο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, κατά του Μαδούρο. Ακόμα θυμούνται και τιμούν τους εναγκαλισμούς τους με έναν στυγνό δικτάτορα.

Μας θυμίζουν και το δικό μας Δημοψήφισμα, που σ' ένα παροξυσμό πολιτικών ιδεοληψιών συνηγόρησε σ' ένα αντιευρωπαϊκό παραλήρημα. Με προοπτικές που δεν έχουν εξαντληθεί.

Και όσοι αγαπάμε τη σύγχρονη ιστορία...

Στις αρχές της δεκαετίας του '50 είχε τεθεί ένα δίλλημα στον Ελληνικό λαό: «Παπάγος (ένας σκληρός δεξιός στρατοκράτης, που στα χρόνια του συγκροτήθηκε το σκληρό μετεμφυλιακό κράτος) ή Πλαστήρας (ένας γενναίος στρατιωτικός, που πίστευε στο ειρηνικό κράτος δικαίου και πρόνοιας και στην εθνική συμφιλίωση)».

Και η τότε δογματική «Αριστερά», απάντησε: «Τί Παπάγος, τί Πλαστήρας»; Έστω, και αν το πλήρωσε πανάκριβα!

Πρώτο Θέμα, Σάββατο, 28.9.2017

 

 


Share |
 
papa
Καμία έκπτωση στο Κράτος Δικαίου Επιτρέπεται σύγχυση στα εθνικά θέματα; ¨Πορεία στην Ομίχλη της Κρίσης¨

 

 

Τον τελευταίο καιρό έχουν επιπέσει επί των κεφαλών μας μια σειρά δραματικά γεγονότα. Μετά

Το non paper της αμερικανικής πρεσβείας και η τουρκική επιχειρηματολογία για το τέλος ισχύος των διεθνών συνθηκών.

Επ

 

 

Πάρα πολύς κόσμος παραβρέθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Αντώνη Βγόντζα ¨Πορεία στην Ομίχλης της Κρί

 

«ΔΙΚΗ»

20  χρόνια μετά την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου

Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα, 2009
<

webdesign by mediapro || content management by fgcms