ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ

Αρθρογραφία  

arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
 






 

Loading

     Η χώρα σε τέλμα και το προσκλητήριο των προοδευτικών δ
-- 08/04/2017

  

   

 

Το τοπίο είναι πεντακάθαρο. Η Κυβέρνηση τα έχει βρει με τους δανειστές. Ή πρέπει να τα έχει βρει. Στην πράξη δεν έχει καμία άλλη επιλογή. Το αντάρτικο και ο τυχοδιωκτισμός στους οποίους έχει επιδοθεί από την αναρρίχησή της στην εξουσία δεν έχουν αποδώσει κανένα όφελος στην πατρίδα μας. Ούτε καν στους πολιτικούς φορείς που την υποστηρίζουν.

Αν στηριχθούμε στις ομολογίες των ίδιων, τότε πρέπει να θεωρηθούν δεδομένα άλλο ένα άγριο «κούρεμα» των συντάξεων και μία σοβαρή πτώση του ορίου του αφορολόγητου έτσι ώστε αρκετές εκατοντάδες συμπολιτών μας να φορτωθούν αβάσταχτα φορολογικά βάρη. Και όλα αυτά περιγράφουν τα ήδη ευθέως ομολογημένα. Φυσικά και πρέπει να αναμένουμε και τέταρτο Μνημόνιο με έναρξη ισχύος το τέλος του τρίτου Μνημονίου, που δεν είναι άλλο από τον Αύγουστο του 2015.

Τι μπορούμε να αναμένουμε; Κάτι το αισιόδοξο, έστω και αόριστα, πολύ δύσκολο. Οι νέοι επιστήμονες θα συνεχίσουν να δραπετεύουν από την περίκλειστη χώρα. Και οι πανέλληνες θα έχουν να αντιμετωπίσουν το συλλογικό φόβο και την ανασφάλεια από γεγονότα που άμεσα και έμμεσα αφορούν την χώρα μας, πλην όμως αποφασίζονται αλλού.

Ο Αλέξης Τσίπρας θα συνεχίζει να κόβει μόνος του κορδέλες σε δημόσια έργα, που άλλοι τα μελέτησαν, άλλοι κατά το μεγαλύτερο ποσοστό τα έχουν εκτελέσει, σε εκείνον έλαχε η έναρξη λειτουργίας τους. Έστω και αν στο παρελθόν τα είχε με βρώμικους συκοφαντικούς ισχυρισμούς καταγγείλει. Και, φυσικά, για καιρό θα έχουμε τα μικροπροβλήματα (με μεσοπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα) από τις τριβές στην εφαρμογή όλων όσα ο Αλέξης έχει υπογράψει. Σε βάλτο, λοιπόν, η χώρα για μερικά ακόμα χρόνια.

Τι πράττουν, όμως, οι πολιτικές δυνάμεις που κινούνται στο δημοκρατικό τόξο; Οι συντηρητικές δυνάμεις έχουν ασπασθεί τελικά το νεοφιλελευθερισμό και αυτόν προετοιμάζονται να οικοδομήσουν, έχουν, όμως, καταφέρει να μειώσουν δραστικά τις επώδυνες συνέπειες από τη διαχείριση ή συνδιαχείριση της κρίσης, έχουν αποφύγει τις πολυδιασπάσεις και βρίσκονται στην αφετηρία του τελευταίου γύρου για να κόψουν, πρώτες αυτές, το νήμα της επόμενης εξουσίας.

Αντίστοιχα, είναι δραματική η κατάσταση στο χώρο ανάμεσα στην κεντροδεξιά και στην αριστερά, τη δογματική που εκπροσωπεί με συνέπεια το ΚΚΕ και την ανανεωτική ή ψευδεπίγραφα ανανεωτική, που πλειοψηφικά εκπροσωπεί ο πολιτικός φορέας της σημερινής Κυβέρνησης.

Σε αυτόν τον χώρο η παρουσία του ΠΑΣΟΚ ήταν ηγεμονική στα περισσότερα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Πλην όμως στα χρόνια της κρίσης η ηγεμονία του κατέρρευσε. Δεν κατάφερε να πείσει για τα αληθινά αίτια της κρίσης. Μάλλον δεν το επιχείρησε. Δεν αντέδρασε με ενιαίο ιδεολογικό λόγο και επιδόθηκε με πρωτόγνωρο πάθος στην αλληλοϋπονόμευση των κορυφαίων στελεχών του. Πολλά από τα στελέχη του κουράστηκαν και αναχώρησαν πολιτικά. Αρκετά στελέχη του δεν θέλησαν να υπερασπιστούν το χώρο από τις τραγικές συνέπειες του κυβερνητισμού πολλών δεκαετιών.

Έτσι κατέστη αναπόφευκτοςο κατακερματισμός και ο ιδεολογικός και πολιτικός αναχωρητισμός των στελεχών καθώς και η εξαέρωση της απήχησης στο εκλογικό σώμα. Και αρκετά στελέχη αναζήτησαν την πολιτική τους ευτυχία σε μάλλον προσωποπαγείς φορείς ιχνογραφώντας άλλες ταμπέλες. Αυτές οι τελευταίες πολύ λίγο απασχολούν τον προοδευτικό χώρο. Αυτόν που κινείται, διανοείται και δρα ανάμεσα στη συντηρητική παράταξη ή κεντροδεξιά ή όπως αυτή ονομάζεται ή αυτοαποκαλείται και στην «πρώτη φορά» μια τέτοια «Αριστερά».

Έχει ταυτότητα αυτός ο χώρος; Έχει ταυτότητα που φωτογραφίζει συλλογικές και προσωπικές πορείες πολλών γενεών και πολλών δεκαετιών; Έχει δηλαδή ιστορική ταυτότητα; Και το κυριότερο: έχει ιδεολογική ταυτότητα, που να ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες;

Όσον αφορά την ιστορική ταυτότητα και τις μεγάλες λαϊκές πλειοψηφίες του παρελθόντος δεν χρειάζεται να λεχθούν πολλά. Μια συνοπτική ονομαστική αναφορά αρκεί. Το κόμμα, που ίδρυσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο πολιτικός φορέας που ίδρυσε μέσα από τις στάχτες και τα αίματα του εμφυλίου ο Στρατηγός Πλαστήρας. Η Ένωση Κέντρου που εναπόθεσαν στα χέρια του Γεωργίου Παπανδρέου διάφοροι αρχηγοί και αρχηγίσκοι του χώρου. Για να μεταλλαχθεί ο τελευταίος στον αδιαμφισβήτητο ηγέτη του παλλαϊκού κινήματος για δημοκρατία και πολιτικές ελευθερίες. Για να έλθουμε στο ΠΑΣΟΚ, που ξεκίνησε απορροφώντας τον ριζοσπατισμό της νεολαίας που δεν είχε ενταχθεί στην δογματική και ανανεωτική Αριστερά και κατάφερε να ενώσει κάτω από τις σημαίες και τα λάβαρά του όλο τον κεντρώο και προοδευτικό χώρο.

Ο χώρος αυτός έχει ιδεολογική ταυτότητα. Ξεχωριστή και διακριτή από τα άκρα. Έχει ταυτότητα στο επίπεδο των δημοκρατικών θεσμών και ελευθεριών. Δεν φλέρταρε ποτέ του με την αστυνόμευση των ελευθεριών, ούτε με την ανομική χρήση τους ως εργαλείο υπονόμευσης των θεσμών και της χώρας. Έχει διακριτή ταυτότητα στην εγκαθίδρυση και ανοικοδόμηση και του κράτους δικαίου και του κοινωνικού κράτους. Όποια λάθη και αν διέπραξε το όποιο έργο της Μεταπολίτευσης στη διεύρυνση και εμπλουτισμό των δημοκρατικών θεσμών, στην ανάδειξη της μεσαίας τάξης και στην υπεράσπιση του αδύναμου πολίτη, μόνιμα ή προσωρινά, σε αυτό πρέπει να πιστώνεται. Αυτό πρωταγωνίστησε. Σε ένα κλίμα μη συμπόρευσης και διαρκούς αντιπαλότητας με τα δύο άκρα.

Έχει διακριτή ταυτότητα στα ζητήματα της οικονομίας. Μπορεί να κατηγορήθηκε για κάποιες εκδηλώσεις κρατισμού στα πρώτα χρόνια της κυβερνητικής του θητείας, πλην όμως αυτές πρέπει να αξιολογηθούν στο πνεύμα και στην οικονομία εκείνης της εποχής. Ας μη λησμονούμε ότι η Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Καραμανλή είχε κατηγορηθεί για «σοσιαλμανία» μετά την κρατικοποίηση στρατηγικών τομέων της οικονομίας. Η οριστική, όμως, και τελική στάση του χώρου αναμφισβήτητα ήταν υπερασπιστική της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, γνωρίζοντας, όμως, και τα όριά της. Όλα τα μεγάλα έργα υποδομής μελετήθηκαν και οικοδομήθηκαν στις μέρες της διακυβέρνησης της χώρας από τον πολιτικό αυτό χώρο.

Έχει διακριτή ταυτότητα και στον προσδιορισμό και κατοχύρωση της θέσης μας στον κόσμο. Η σχέση μας με την Ευρώπη κατέστη αμφίδρομη και κατά κανόνα πλεονεκτική για την χώρα μας και τον ελληνισμό. Και ευρύτερα πρωταγωνίστησε σε μία σειρά πρωτοβουλιών που απέτρεψαν την επιδείνωση των σχέσεων μας με τις γειτονικές χώρες.

Ειλικρινά! Ποιος έχει την αντοχή και το ιστορικό βάρος για να αντιταχθεί στην ενότητα αυτού του χώρου;

 

Εβδομαδιαίο άρθρο Αντώνη Βγόντζα, Σάββατο 08.04.2016

 

 


Share |
 
papa
Καμία έκπτωση στο Κράτος Δικαίου Επιτρέπεται σύγχυση στα εθνικά θέματα; ¨Πορεία στην Ομίχλη της Κρίσης¨

 

 

Τον τελευταίο καιρό έχουν επιπέσει επί των κεφαλών μας μια σειρά δραματικά γεγονότα. Μετά

Το non paper της αμερικανικής πρεσβείας και η τουρκική επιχειρηματολογία για το τέλος ισχύος των διεθνών συνθηκών.

Επ

 

 

Πάρα πολύς κόσμος παραβρέθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Αντώνη Βγόντζα ¨Πορεία στην Ομίχλης της Κρί

 

«ΔΙΚΗ»

20  χρόνια μετά την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου

Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα, 2009
<

webdesign by mediapro || content management by fgcms