ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ

Αρθρογραφία  

arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
 






 

Loading

     Ποιος βιάζεται να στήσει γκιλοτίνες;
-- 17/05/2015

  

   

 

Δεν κέρδισαν πρωτοσέλιδα οι φοιτητικές εκλογές. Ούτε πολλά - πολλά σχόλια. Και, όμως, έχουν την αξία τους. Κάτι παραπάνω από τις δημοσκοπήσεις. Που συχνά αποτυγχάνουν και διαψεύδονται. Ακόμα και στο εξωτερικό. Πρόσφατο και πιο κραυγαλέο παράδειγμα οι δημοσκοπήσεις για τις εκλογές στο Ηνωμένο (όχι και τόσο πια...) Βασίλειο. Που προέβλεπαν μάχη στήθος με στήθος ανάμεσα στους συντηρητικούς και τους εργατικούς. Και τους προέκυψε ο θρίαμβος του συντηρητικού Κάμερον. Και η ταπεινωτική παραίτηση όλων των αντιπάλων του.

Το  πρώτο, που εντυπωσιάζει, είναι η σαρωτική νίκη της ΔΑΠ. Πρόσκειται στη Νέα Δημοκρατία. Για εικοστή ένατη φορά πρώτη. Οι οργανώσεις που πρόσκεινται στο ΣΥΡΙΖΑ ήρθαν τρίτες. Με μια ασήμαντη ποσοστιαία βελτίωση. Οι φοιτητές που πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ βρέθηκαν σε απόσταση αναπνοής με εκείνους του ΣΥΡΙΖΑ. Τουλάχιστον κατά τις ανακοινώσεις της Πανσπουδαστικής. Που πρόσκειται στο ΚΚΕ. Βελτίωσε τα ποσοστά της. Ήρθε δεύτερη δύναμη πανελλαδικά. Αναδείχθηκε πρώτη δύναμη στο ΤΕΙ Αθηνών. Το μεγαλύτερο της χώρας! Και πρώτη σε 34 συλλόγους.

Είναι βέβαιο ότι οι φοιτητικές εκλογές δεν αντανακλούν με απόλυτη ακρίβεια το τι συμβαίνει στην κοινωνία και στο υπόλοιπο πολιτικό σώμα. Μολονότι το ποσοστό συμμετοχής σε αυτές κινείται στα ίδια περίπου επίπεδα με το ποσοστό συμμετοχής των συμπολιτών μας στις εθνικές εκλογές. Οι φοιτητές δεν είναι εικόνα της κοινωνίας. Είναι, ίσως, ο πιο εκφραστικός καθρέπτης του αύριο.

Δύο είναι τα βασικά μηνύματα, που μας εκπέμπουν οι σημερινοί φοιτητές και σπουδαστές:

Η μεγάλη πλειοψηφία της νεολαίας μας, που ακολουθεί τη συντηρητική παράταξη, δεν είναι τυφλά συντηρητική. Η νεολαία μας ψάχνεται. Και, ίσως - ίσως, την ενοχλούν οι κυρίαρχες ιδεολογικές επιλογές και τάσεις. Η νεολαία μας αναζητά πιθανές πηγές έμπνευσης στο εξωτερικό. Όχι μέσα στην χώρα μας. Αν ευκαιριακά φλερτάρει τις νεοφιλελεύθερες ιδέες, το πράττει ως αντίδραση στον πολιτικό κομφορμισμό. Και για ένα πρέπει να είμαστε βέβαιοι. Η νεολαία μας απορρίπτει τη βία. Ενοχλείται από τη διάχυτη ανομία. Και όσους την προωθούν. Ή την ανέχονται. Ή παίζουν επικίνδυνα με αυτήν.

Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ελέγχει πολιτικά τη νεολαία. Τουλάχιστον, τη φοιτητική και την σπουδάζουσα. Δεν είναι καν θεσμικά πρωταγωνιστής σε αυτήν. Ούτε η νεολαία του έχει παραχωρήσει την ψυχή της και την καρδιά της. Η όποια στήριξη στις εθνικές εκλογές δεν έχει τα χαρακτηριστικά της ιδεολογικής και πολιτικής ένταξης σ' αυτόν.

Δε θα μπορούσε να συμβεί και αλλιώς. Η ιδεολογική ταυτότητα της σημερινής κυβέρνησης είναι αχανής. Ίσως και ανύπαρκτη. Τα κρούσματα της ασυνέπειας στις θεσμοθετημένες υποχρεώσεις της πολλαπλασιάζονται. Από αδυναμία ή και από άγνοια. Φόρτωσε στο τραπεζικό σύστημα την καθυστέρηση καταβολής μισθών και συντάξεων. Έπαυσε εδώ και εβδομάδες να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της πολιτείας προς οποιονδήποτε. Με εξαίρεση τους μισθούς και τις συντάξεις. Έσπασε κάθε κουμπάρα. Ακόμα και στην πιο απομακρυσμένη Πρεσβεία. Και κατασκευάζει συνεχώς εχθρούς. Στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αποκαλεί τους αντιπάλους της «εσωτερική τρόικα». Σηκώνει κόκκινες γραμμές σε μία σειρά ζητημάτων, που δεν είναι πάντοτε βέβαιο ότι  έχουν τεθεί και βρίσκονται πάνω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Λοιδορεί τα πρόσωπα, που ενδεχομένως δεν συμφωνούν μαζί της. Σε όλα τα θέματα ή και σε ορισμένα απ' αυτά. Με απλά λόγια η κυβέρνηση δεν λειτουργεί θεσμικά. Πελαγοδρομεί στις αντιφάσεις της.

Κορυφαίο παράδειγμα η σύσταση και λειτουργία της κοινοβουλευτικής επιτροπής, που ερευνά πώς μπήκαμε και παραμείναμε στα μνημόνια και ποιοι ευθύνονται για αυτά. Η περιοδολόγηση έχει ένα σαφή στόχο. Να ενοχοποιήσει τη Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά και το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου και μετέπειτα του Ευάγγελου Βενιζέλου. Και ένα σαφέστατο πολιτικό όριο. Να μην εμπλακεί η περίοδος Κώστα Καραμανλή (ένα αφύσικο φλερτ μετά από μια αφύσικη συμμαχία με τους ΑΝΕΛ). Και να μην στιγματιστεί ο δικός τους χώρος.

Η γκιλοτίνα, όργανο των ακραίων της Γαλλικής Επανάστασης, την οδήγησε σε ένα τραγικό τέλος. Η γκιλοτίνα στην έρευνα των μνημονίων δεν έχει θέση. Όπως προειδοποίησε ομοτράπεζος και μεγάλος αντίπαλος του μέχρι σήμερα Υπουργού Οικονομικών.

Άρθρο στην εφημερίδα "Πρώτο Θέμα"

Share |
 
papa
Καμία έκπτωση στο Κράτος Δικαίου Επιτρέπεται σύγχυση στα εθνικά θέματα; ¨Πορεία στην Ομίχλη της Κρίσης¨

 

 

Τον τελευταίο καιρό έχουν επιπέσει επί των κεφαλών μας μια σειρά δραματικά γεγονότα. Μετά

Το non paper της αμερικανικής πρεσβείας και η τουρκική επιχειρηματολογία για το τέλος ισχύος των διεθνών συνθηκών.

Επ

 

 

Πάρα πολύς κόσμος παραβρέθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Αντώνη Βγόντζα ¨Πορεία στην Ομίχλης της Κρί

 

«ΔΙΚΗ»

20  χρόνια μετά την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου

Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα, 2009
<

webdesign by mediapro || content management by fgcms