ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ

Αρθρογραφία  

arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
 






 

Loading

     Μέρος 5ο-Προτάσεις διεξόδου
--
Επιστροφή στο ¨Αντίλογος- Τι προβλέπει ο Νόμος¨

Σχετικά άρθρα  

   

 

Προτάσεις διεξόδου

  • Ούτε η ασφάλιση ευθύνης ούτε η κοινωνική ασφάλιση μπορούν να καλύψουν τα κενά του συστήματος. Οι προτάσεις αυτές μπορούν να διακριθούν σε δύο κατηγορίες: α) αυτές που υποστηρίζουν τη διατήρηση του γενικού πλαισίου της αστικής ευθύνης με παράλληλη εισαγωγή ειδικών νομοθετικών ρυθμίσεων για συγκεκριμένα ζητήματα και β) αυτές που τάσσονται υπέρ της μερικής ή ολικής αποσύνδεσης του όλου προβλήματος του θεραπευτικού κινδύνου.
  • Λύσεις διαμεσολάβησης - συμφιλίωσης.

Οι πιο πάνω προτεινόμενες λύσεις ξεκίνησαν με πολλές προσδοκίες, επειδή ακριβώς φαινόταν ότι μπορούσε να υλοποιηθεί το ιδεώδες της συνεργασίας του συστήματος της απονομής της δικαιοσύνης με τους ίδιους τους ιατρούς και να αμβλυνθούν οι δυσάρεστες εντυπώσεις από τον «ανταγωνισμό» μεταξύ της αμιγώς νομικής και ιατρικής θεώρησης των ζητημάτων της ιατρικής ευθύνης. Ειδικότερα, σύμφωνα με το γερμανικό και ελβετικό σύστημα διαμεσολάβησης, η σχετική υπηρεσία είτε απλώς προσφέρει «ιατρική πραγματογνωμοσύνη», δηλαδή γνωμοδοτεί σχετικά με τη συνδρομή ή μη ιατρικού σφάλματος είτε αποφαίνεται και για τα λοιπά θέματα της αποζημίωσης και προβαίνει σε μια συγκεκριμένη πρόταση διακανονισμού. Πάντως, η προσφυγή στη διαμεσολάβηση είναι προαιρετική και οι κρίσεις της υπηρεσίας δεν δεσμεύουν ούτε τα μέρη ούτε το δικαστήριο.

  • Λύσεις μακριά από τον ποινικό δικαστή.

Η λύση του εξώδικου διακανονισμού. Το γεγονός ότι πρακτικά οδηγούν σε περιορισμό του αριθμού των δικών της αστικής ιατρικής ευθύνης θεωρείται από ένα μέρος ως επιτυχία, ενώ σύμφωνα με άλλες απόψεις αποτελεί απόδειξη ότι ουσιαστικά οι διαδικασίες αυτές λειτουργούν σε βάρος των συμφερόντων του ασθενή αφού κατά κανόνα τον αποτρέπουν από την προσφυγή στη δικαιοσύνη. Στο ελληνικό δίκαιο, η υποχρεωτική προσπάθεια επίλυσης των διαφορών που προβλέπεται γενικά για τις υποθέσεις που υπάγονται στο Πολυμελές Πρωτοδικείο (214 ΚΠολΔ) δεν περιλαμβάνει τη διαμεσολάβηση κάποιου ιατρικού φορέα. Πάντως, όπου υπάρχει ο θεσμός του εξώδικου κανονισμού έγινε αντιληπτό ότι μόνο συμπληρωματικά προς το γενικό πλαίσιο ευθύνης μπορεί να λειτουργήσει και γι' αυτό δεν μπορεί να θεραπεύσει όλες τις αδυναμίες του. Γι' αυτό και υπάρχουν προτάσεις προς μια πιο ριζοσπαστική κατεύθυνση, αυτή της πλήρους ή μερικής εγκατάλειψης των μηχανισμών της αστικής ευθύνης και της αντικατάστασής τους από ένα άλλο σύστημα, που θα μπορούσε να εγγυηθεί πιο αποτελεσματικά την επιθυμητή κάλυψη του θεραπευτικού κινδύνου.

  • Λύσεις έξω από το πλαίσιο της αστικής ευθύνης.

Υποστηρίχθηκε ότι η κάλυψη των ζημιών από τις ιατρικές πράξεις σε προσωπικά έννομα αγαθά πρέπει, λόγω της βαρύνουσας σημασίας της, να πάψει να εξαρτάται από τις προϋποθέσεις της αστικής ευθύνης και να επιλυθεί με δύο κατά βάση τρόπους, είτε με την υποχρεωτική ασφάλιση των ασθενών για αυτές τις ζημίες είτε με τη δημιουργία ειδικού κρατικού «κεφαλαίου» για την αποκατάστασή τους.

VI. Επίμετρο

  • Πολλές αναλύσεις έχουν ως επίκεντρο την εκ των πραγμάτων μειονεκτική θέση του ασθενή, ο οποίος ήδη από την αρχή της σχέσης του με τον γιατρό κατά κανόνα βαρύνεται ήδη με την ασθένεια και υφίσταται επεμβάσεις ή και βλάβη στα προσωπικά έννομα αγαθά του. Όσο αυτονόητη είναι η πιο πάνω επισήμανση, το ίδιο ισχύει και για τον αντίλογο ότι και ο γιατρός έχει από την πλευρά του ανάγκη αυξημένης προστασίας. Δεν μπορεί να παραγνωρίζεται η επικινδυνότητα αλλά και η αλτρουϊστική πλευρά της άσκησης της ιατρικής. Με απλές λέξεις, το γεγονός ότι ο γιατρός έχει εξ ορισμού ως αντικείμενο της δραστηριότητάς του τον άνθρωπο (και μάλιστα τον πάσχοντα) και έννομα αγαθά, όπως η ζωή, η υγεία και η σωματική ακεραιότητα, δεν μπορεί να λειτουργεί σε τελική ανάλυση σε βάρος του, αφού ο ίδιος ο ιατρός όχι μόνο δεν ευθύνεται για την αρχική κατάσταση του ασθενή, αλλά αντίθετα αποβλέπει στη βελτίωσή της. Το ότι ο γιατρός αμείβεται, ως επαγγελματίας, δεν δικαιολογεί την απογύμνωση της δραστηριότητάς του από τον ανθρωπιστικό της χαρακτήρα και αυτό δεν ισχύει μόνο για τους ίδιους γιατρούς, αλλά και για τον τρόπο αντιμετώπισής τους από την κοινωνία και το δίκαιο. Επομένως, δεν μπορούν να αμφισβητηθούν οι εξαιρετικά αρνητικές επιπτώσεις που μπορεί να έχει για το κοινωνικό σύνολο μια υπέρμετρη και ανεξέλεγκτη διεύρυνση της ευθύνης των ιατρών. Και η έμφαση στους κινδύνους της αμυντικής ιατρικής δεν πρέπει να φτάνει στο σημείο να εκμηδενίζει την αξία της προληπτικής λειτουργίας των κανόνων της ιατρικής ευθύνης.
  • Επιστροφή στον όρκο του Ιπποκράτη. Και αυτό ίσως είναι το πιο φιλόδοξο βήμα προς το μέλλον.

 



Σχετικά άρθρα
Μέρος 2ο-Medical Malpractice
Μέρος 3ο-Ελληνική Πραγματικότητα
Μέρος 4ο-Κοινωνική αλληλεγγύη- Είναι ο ιατρός υπεύθυνο
Μέρος 5ο-Προτάσεις διεξόδου

Share |
 
papa
Ανοίξτε την Βουλή! Επιτρέπεται σύγχυση στα εθνικά θέματα; ¨Πορεία στην Ομίχλη της Κρίσης¨

 

 

Το ότι δεν φταίνε τα θύματα είναι, περίπου, βέβαιο. Τα περισσότερα δεν ήταν καν κάτοικοι της περιοχής. Να φταίνε, άραγε, τα μι

Το non paper της αμερικανικής πρεσβείας και η τουρκική επιχειρηματολογία για το τέλος ισχύος των διεθνών συνθηκών.

Επ

 

 

Πάρα πολύς κόσμος παραβρέθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Αντώνη Βγόντζα ¨Πορεία στην Ομίχλης της Κρί

 

«ΔΙΚΗ»

20  χρόνια μετά την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου

Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα, 2009
<

webdesign by mediapro || content management by fgcms