ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ

Αρθρογραφία  

arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
 






 

Loading

     Μέρος 3ο-Ελληνική Πραγματικότητα
--
Επιστροφή στο ¨Αντίλογος- Τι προβλέπει ο Νόμος¨

Σχετικά άρθρα  

   

 

Ελληνική πραγματικότητα

  • Ένταση της ποινικής ευθύνης.

Στο ελληνικό δίκαιο, η ευθύνη του ιατρού παραμένει μέχρι σήμερα κυρίως ζήτημα του ποινικού δικαίου με την έννοια ότι η συντριπτική πλειοψηφία των δικών αφορά την ποινική ευθύνη. Αυτή η διαπίστωση δικαιολογείται και από ένα ακόμα χαρακτηριστικό της ελληνικής έννομης τάξης, το γεγονός ότι οι ιατροί δεν υποχρεώνονται, και μέχρι πρόσφατα δεν συνήθιζαν, να συνάπτουν ασφάλιση αστικής ευθύνης. Αυτή η τάση έχει αρχίσει να διαφοροποιείται. Στατιστικά, πάντως, στοιχεία οποιασδήποτε μορφής, αναφορικά με τον αριθμό έστω των ποινικών υποθέσεων και την έκβασή τους δεν υπάρχουν. Αξίζει, τέλος, να επισημανθεί ότι οι υποθέσεις της ιατρικής ευθύνης κάθε άλλο παρά αδιάφορη φαίνεται να αφήνουν την κοινή γνώμη, αν τουλάχιστον λάβει κανείς υπόψη τη συχνή και υπερβολική προβολή τους από τα Μ.Μ.Ε.

  • Από την ενοχοποίηση του Ε.Σ.Υ. στην ενοχοποίηση όλων.

Οι δημοσιευμένες αποφάσεις αστικής ιατρικής ευθύνης είναι ευάριθμες. Με δεδομένο ότι ένα μεγάλο μέρος των σχετικών διαφορών αφορούσε την αστική ευθύνη των Ν.Π.Δ.Δ. νοσοκομείων του Ε.Σ.Υ. (άρθρα 105 - 106 ΕισΝΑΚ), τα τελευταία χρόνια άρχισαν να επανεμφανίζονται με αρκετή συχνότητα αποφάσεις των διοικητικών δικαστηρίων και του ΣτΕ.

  • Η απομίμηση της ξένης πραγματικότητας.

Από την παρουσίαση της έννοιας του θεραπευτικού κινδύνου ουσιαστικά διαφαίνεται το ερώτημα της σχέσης του ενοχικού δικαίου της αποζημίωσης με το κοινωνικό αίτημα της αποκατάστασης των ζημιών σε προσωπικά έννομα αγαθά. Ειδικά, στο πεδίο των ιατρογενών ζημιών, το ίδιο αίτημα βρίσκει και νομοθετική κατοχύρωση, με αυξημένη, μάλιστα, τυπική ισχύ στο άρθρο 24 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τη Βιοϊατρική (Οβιέδο 1997), που κυρώθηκε με το Ν. 2619/1998, το οποίο ορίζει: «Το πρόσωπο που έχει υποστεί απρόκλητη βλάβη εξαιτίας επέμβασης έχει δικαίωμα σε αποζημίωση σύμφωνα με τις προϋποθέσεις και τις διαδικασίες που ορίζει ο νόμος».

  • Η ασφάλιση αστικής ευθύνης.

Η αύξηση των δικών με αντικείμενο την αστική, κυρίως, ιατρική ευθύνη, καθώς και το γεγονός ή η εντύπωση έστω ότι περισσότεροι γιατροί καταδικάζονται σήμερα με μεγαλύτερη ευκολία σε υψηλότερες αποζημιώσεις, οδήγησε τους ασκούντες το ιατρικό επάγγελμα στη σύναψη ασφάλισης αστικής ευθύνης, η οποία βαθμιαία γενικεύτηκε στην πράξη ή κατέστη υποχρεωτική σε πολλές χώρες. Παρατηρείται μια κοινωνικοποίηση των ζημιών που προκαλούνται από ιατρικές πράξεις, αφού ο ιατρός μετακυλύει το κόστος ασφάλισής του στην πελατεία του, μέσω της αύξησης της αμοιβής του. Η συνολική αύξηση του κόστους των ιατρικών υπηρεσιών που προκάλεσε η ασφάλιση ευθύνης των ιατρών, σε συνδυασμό με τη διάχυση των ιατρικών υπηρεσιών σε όλους τους πολίτες, ισοδυναμεί με την επίρριψη μέρους του θεραπευτικού κινδύνου στο κοινωνικό σύνολο εν γένει. Βέβαια, η κοινωνικοποίηση των ζημιών μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά στην περίπτωση που η υπέρμετρη επιβάρυνση της θέσης των ιατρών ορισμένων ειδικοτήτων από την άποψη της αστικής ευθύνης στις Η.Π.Α. έχει οδηγήσεις αυτές τις ειδικότητες ακόμη και σε αδυναμία ασφάλισης και άρα είτε σε εγκατάλειψή τους είτε σε υπέρογκη αύξηση του κόστους τους.

Πάντως, στο πεδίο της οικονομικής επιβάρυνσης, η θέση του ιατρού είναι πολύ διαφορετική, ανάλογα με το αν καλύπτεται ή όχι από ασφάλιση ευθύνης. Στην περίπτωση που ο ιατρός καλύπτεται από ασφάλιση ευθύνης, η ζημία του γιατρού από συγκεκριμένο, μεμονωμένο σφάλμα είναι μόνο έμμεση και απλώς ενδεχόμενη (μείωση φήμης και πελατείας). Η αμοιβή του δεν πρόκειται αυτόματα να μειωθεί, αφού οι αμοιβές των ιατρών είναι περίπου ενιαίες, ενώ τα ασφάλιστρα κατά κανόνα δεν καθορίζονται με βάση τη ζημία, αλλά κυρίως με βάση την ειδικότητα. Κατά συνέπεια, σε ένα σύστημα γενικευμένης ασφάλισης ευθύνης, οι κανόνες της αστικής ευθύνης λειτουργούν, όχι όμως με τον ίδιο τρόπο και αυτό ισχύει για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη και ενδεχομένως και για το δικαστή. Από αυτή την άποψη, η διαφοροποίηση της ελληνικής πραγματικότητας που μέχρι πριν λίγο καιρό αγνοούσε την ασφάλιση ευθύνης των ιατρών σε σχέση με άλλες έννομες τάξεις που την επιβάλλουν, μπορεί να είναι αποφασιστικής σημασίας.

  • Η κοινωνική ασφάλιση ως «αντίδωρο» στην κρίση της αστικής ευθύνης.

Σημαντική είναι η επίδραση της ασφάλισης του γιατρού ή του ασθενή στη δίκη με αντικείμενο την αστική ευθύνη του ιατρού. Συχνά αναφέρεται ότι η διεξαγωγή της δίκης μεταξύ ενός ασφαλιστικού ταμείου και του ιατρού αποπροσωποποιεί την αντιδικία και απομακρύνει το δικαστή από τη συνεκτίμηση των ιδιαίτερων στοιχείων της σχέσης ιατρού - ασθενή, αφού ο τελευταίος «εξαφανίζεται» και στη θέση του μπαίνει ουσιαστικά μόνο μια διαπραγμάτευση μεταξύ δύο οικονομικών οργανισμών αναφορικά με το ύψος της οφειλόμενης αποζημίωσης. Η παραπάνω παρατήρηση υπαινίσσεται τη διαφοροποίηση της ψυχολογικής στάσης του δικαστή. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, από την πλευρά του ενάγοντος δεν θα εμφανίζεται μόνο ο φορέας κοινωνικής ή ιδιωτικής ασφάλισης, αλλά και ο ίδιος ο ζημιωθείς, για τα εκτός ασφαλιστικής κάλυψης ποσά αποζημίωσης και έτσι ο κίνδυνος της «αποπροσωποποίησης» της διαφοράς είναι σχετικά μειωμένος

 



Σχετικά άρθρα
Μέρος 2ο-Medical Malpractice
Μέρος 3ο-Ελληνική Πραγματικότητα
Μέρος 4ο-Κοινωνική αλληλεγγύη- Είναι ο ιατρός υπεύθυνο
Μέρος 5ο-Προτάσεις διεξόδου

Share |
 
papa
Ανοίξτε την Βουλή! Επιτρέπεται σύγχυση στα εθνικά θέματα; ¨Πορεία στην Ομίχλη της Κρίσης¨

 

 

Το ότι δεν φταίνε τα θύματα είναι, περίπου, βέβαιο. Τα περισσότερα δεν ήταν καν κάτοικοι της περιοχής. Να φταίνε, άραγε, τα μι

Το non paper της αμερικανικής πρεσβείας και η τουρκική επιχειρηματολογία για το τέλος ισχύος των διεθνών συνθηκών.

Επ

 

 

Πάρα πολύς κόσμος παραβρέθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Αντώνη Βγόντζα ¨Πορεία στην Ομίχλης της Κρί

 

«ΔΙΚΗ»

20  χρόνια μετά την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου

Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα, 2009
<

webdesign by mediapro || content management by fgcms