ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ

Αρθρογραφία  

arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
 






 

Loading

     Μέρος 4ο-Υποθέσεις αναισθητικών ατυχημάτων
--
Επιστροφή στο ¨Το Ιατρικό Ατύχημα και ο Νόμος¨

Σχετικά άρθρα  

   

 

Υποθέσεις αναισθητικών ατυχημάτων από την ελληνική νομολογία

Α.  Αποφάσεις Αρείου Πάγου

1.   Με την ΑΠ 822/2006 απόφαση απορρίφθηκε αίτηση αναίρεσης κατηγορουμένης ιατρού - αναισθησιολόγου, η οποία κατηγορούνταν για το αδίκημα της σωματικής βλάβης από αμέλεια. Η αναισθησιολόγος, παρόλο που γνώριζε, από τον προεγχειρητικό έλεγχο, την επιβαρημένη κατάσταση της υγείας της ασθενή, που επρόκειτο να εγχειρισθεί, προέβη σε τρεις αποτυχημένες ενέργειες για ενδοτραχειακή διασωλήνωση. Και όταν απέβη άκαρπη και η τρίτη προσπάθεια και παρουσιάστηκε σταδιακή πτώση του κορεσμού, δηλαδή του οξυγόνου στο αρτηριακό αίμα, δεν διέκοψε πάραυτα την προσπάθεια ενδοτραχειακής διασωλήνωσης του ασθενή και δεν κάλεσε τον παρευρισκόμενο στη διπλανή αίθουσα χειρουργό.

2.   Με την ΑΠ 1337/2005 απόφαση απορρίφθηκε η αίτηση αναίρεσης κατηγορουμένου, ιατρού - αναισθησιολόγου, διότι κατά τη διάρκεια λαπαροσκόπησης και υστεροσκόπησης ασθενή, δεν παρακολουθούσε τις ζωτικές της λειτουργίες και όταν ειδοποίησε τον χειρούργο - μαιευτήρα ότι η ασθενής παρουσίαζε αναπνευστικό πρόβλημα, αυτή είχε ήδη περιέλθει σε πολύ βαριά κατάσταση (υπερενυδάτωση - δηλητηρίαση δι' ύδατος), γεγονός που δε θα συνέβαινε αν την παρακολουθούσε συνεχώς.

3.   Η ΑΠ 2432/2003 επικύρωσε την καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης για ανθρωποκτονία από αμέλεια σε βάρος χειρουργού και αναισθησιολόγου, διότι κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης λιπαναρρόφησης χορήγησαν στην ασθενή αναισθητικό φάρμακο Diprivan που είχε ενοχοποιηθεί και για θανατηφόρα αποτελέσματα Και παρόλο που γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν λόγω της ιδιότητάς τους τις ανεπιθύμητες παρενέργειες του πιο πάνω φαρμάκου, δεν παρακολουθούσαν την ασθενή ώστε να είναι σε θέση, σε περίπτωση εκδήλωσης παρενεργειών, να χορηγήσουν τα κατάλληλα αντίδοτα φάρμακα με ειδικά επιστημονικά όργανα. Μάλιστα η αναισθησιολόγος δεν διέθετε καν το αντίδοτο φάρμακο.

4.   ΑΠ 1354/2000 και 1438/2001 (Αφορούν στην ίδια υπόθεση).

Πραγματικά περιστατικά: Κατά την εγχείριση αμυγδαλεκτομής σε ανήλικη ασθενή, η παθούσα δεν ανένηψε μετεγχειρητικά. Η ΑΠ 1354/2000 απόφαση έκανε δεκτή την αναίρεση κατά της 91/2001 καταδικαστικής απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κέρκυρας σε βάρος χειρουργού και αναισθησιολόγου για ανθρωποκτονία από αμέλεια και την παρέπεμψε για νέα κρίση (δεν προσδιοριζόταν στην απόφαση αν συνέτρεχε συνειδητή ή ασυνείδητη αμέλεια των κατηγορουμένων).

Στη συνέχεια, μετά από την 125/2001 καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κέρκυρας, με την οποία επιβλήθηκε στον αναισθησιολόγο ποινή φυλάκισης δεκαπέντε (15) μηνών με αναστολή, η υπόθεση συζητήθηκε εκ νέου ενώπιον του Αρείου Πάγου, που με την 1438/2001 απόφασή του επικύρωσε την πιο πάνω απόφαση του Εφετείου Κέρκυρας σε βάρος του χειρουργού και του αναισθησιολόγου, διότι ο πρώτος επέλεξε τον αναισθησιολόγο, για τον οποίο γνώριζε ότι ήταν ιατρός με πείρα λίγων μηνών, ενώ ο δεύτερος «...χορήγησε εγχύνοντας με ένεση στο σώμα της παθούσας και απότομα, δηλαδή όχι ως έπρεπε σύμφωνα με τους ιατρικούς κανόνες, σε αργό ρυθμό και υπερβολική δόση ναρκωτικού φαρμάκου ΠΕΝΤΟΘΑΛΗ σε σχέση με το βάρος και τη ηλικία της, δηλαδή περισσότερο από την κανονική που ήταν πέντε (5) χιλιοστά του γραμμαρίου ανά κιλό ανθρώπινου σώματος...Εξαιτίας της συγκλίνουσας αμέλειας των πιο πάνω κατηγορουμένων, η παθούσα δεν ανένηψε μετεγχειρητικά διότι προκλήθηκε σε αυτή συμφωνητική πύκνωση των πνευμόνων, από την οποία ως μόνης ενεργούς αιτίας, επήλθε ο θάνατος αυτής».

5.   Με την ΑΠ 1230/2001 απόφαση απορρίφθηκε αίτηση αναίρεσης ιατρού - αναισθησιολόγου, ο οποίος είχε καταδικασθεί για σωματική βλάβη εξ αμελείας. Κατηγορούνταν διότι κατά τη χορήγηση νάρκωσης σε επίτοκο που επρόκειτο να υποβληθεί σε καισαρική τομή και αφού τον είχε προηγουμένως ενημερώσει πλήρως ιατρός μαιευτήρας για την όλη κατάστασή της και μάλιστα ως περιπτώσεως υψηλού κινδύνου:

α. Αντί να χρησιμοποιήσει την ασφαλή μέθοδο της διασωλήνωσης, χρησιμοποίησε την μη ενδεδειγμένη, στη συγκεκριμένη περίπτωση, μέθοδο της αναισθησίας με μάσκα.

β. Δεν παρακολουθούσε κατά τη διάρκεια της καισαρικής τομής την οξυγόνωση της παθούσας, ούτε εξέτασε τον αερισμό των πνευμόνων και την χροιά του αίματός της, παρόλο που αφενός το μόνιτορ έδειχνε μια σταδιακή πτώση των σφίξεων αφετέρου δε επανειλημμένως ειδοποιήθηκε σχετικώς από τον μαιευτήρα.

γ. Προέβη καθυστερημένα σε διασωλήνωση της παθούσας όταν πλέον η πτώση των σφίξεων έφτασε σε καρδιακή ασυστολία, με αποτέλεσμα να παραμείνει η τελευταία χωρίς οξυγόνωση του εγκεφάλου επί πέντε λεπτά, να περιπέσει εν συνεχεία σε κώμα επί 12 ημέρες και να υποστεί διάχυτες εγκεφαλικές βλάβες μετά την ανάταξή της.

6.   Η ΑΠ 1492/1998 επικύρωσε την 888/1998 καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών με την οποία επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης ενός (1) έτους σε αναισθησιολόγο, ο οποίος κατηγορούνταν για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Ανέλαβε τη χορήγηση νάρκωσης και την παρακολούθηση βρέφους τριών (3) μηνών κατά τη διάρκεια της εξέτασής του, πλην όμως αρκέσθηκε να το παρακολουθεί οπτικώς, μέσω της οθόνης του αξονικού τομογράφου και από απόσταση τεσσάρων μέτρων περίπου. Έτσι δεν αντιλήφθηκε ότι το βρέφος παρουσίασε διαταραχή στην αναπνευστική λειτουργία λόγω της ναρκώσεώς του, η οποία εξελίχθηκε σε αραίωση της αναπνοής και κατέληξε σε άπνοια που προκάλεσε υποξία και εγκεφαλικό οίδημα, από το οποίο επήλθε ο θάνατός του.

7.   Με την ΑΠ 555/1997 απόφαση απορρίφθηκε η αίτηση αναίρεσης του κατηγορουμένου μαιευτήρα - γυναικολόγου, ο οποίος καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία εξ αμελείας σε βάρος εγκύου, διότι προχώρησε σε χειρουργική επέμβαση χορηγώντας ο ίδιος αναισθησία στο θύμα χωρίς να προηγηθεί προεγχειρητικός έλεγχος από αναισθησιολόγο και καρδιολόγο και χωρίς στην επέμβαση να συμμετέχει ιατρός αναισθησιολόγος. Αποτέλεσμα ήταν το θύμα να αποβιώσει κατά την επέμβαση λόγω καρδιακής πάθησης που θα είχε διαγνωσθεί αν είχε προηγηθεί ο επιβεβλημένος ειδικός προεγχειρητικός έλεγχος.

8.   Με την ΑΠ (Ολ) 2/1996 (παραπεμπτική απόφαση ΑΠ 224/1996) επικυρώθηκαν οι 4659, 4938, 5674/1995 αποφάσεις του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, με τις οποίες κρίθηκαν αθώοι για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, σε ασθενή που έφερε πολλαπλά τραύματα λόγω τρομοκρατικής επίθεσης με πυροβόλο όπλο σε βάρος του, ο Διευθυντής και Επιμελητής Α΄ του Α΄ Ορθοπεδικού Τμήματος του «Ευαγγελισμού» και δύο αναισθησιολόγοι του ίδιου νοσοκομείου. Κατηγορούνταν ότι κατά τη διάρκεια ορθοπεδικής επέμβασης στο πόδι του ασθενή και ενώ ο τραυματίας είχε περιέλθει σε κατάσταση «σοκ» πριν τη λήξη της αγγειοχειρουργικής επέμβασης:

α.   οι ιατροί εξακολούθησαν την ορθοπεδική επέμβαση χωρίς να ζητήσουν σαφή ενημέρωση για την κατάσταση του ασθενή από τους αναισθησιολόγους και

β.   οι αναισθησιολόγοι δεν κατέστησαν γνωστό κατά τρόπο ανεπίδεκτο αμφισβήτησης στους αγγειοχειρουργούς ιατρούς ότι ο εγχειριζόμενος περιήλθε σε κατάσταση «σοκ» και δεν αξίωσαν από αυτούς τη διακοπή της χειρουργικής επέμβασης μέχρι να αναταχθεί ο ασθενής, αλλά συνέχισαν την παροχή ναρκώσεως στον ασθενή μέχρι το τέλος με αποτέλεσμα λόγω της παρατεταμένης παραμονής του εγχειρισθέντος υπό κατάσταση καταπληξίας για 135΄ λεπτά συνολικά να υποστεί πολυοργανική ανεπάρκεια, η οποία έκτοτε δεν ανατάχθηκε και να επέλθει έκπτωση της ανοσολογικής επάρκειας και στην συνέχεις λοιμώξεις και σηψαιμία από την οποία απεβίωσε.

Και οι τέσσερις (4) κατηγορούμενοι κρίθηκαν αθώοι. Ειδικά για τους αναισθησιολόγους το Τριμελές Εφετείο Αθηνών δέχθηκε ότι:

α.   Προέβησαν στην χορήγηση της απαιτούμενης νάρκωσης.

β.   Διέγνωσαν έγκαιρα τη μεταβολή στην κλινική κατάσταση του ασθενή και ενίσχυσαν τον ασθενή με τη χορήγηση (μετάγγιση) αίματος.

γ.   Γνωστοποίησαν στους ορθοπεδικούς της μεταβολή και ζήτησαν από αυτούς την επίσπευση και περάτωση της επέμβασης όσο το δυνατόν συντομότερα με τη φράση «ο ασθενής πέφτει», ενώ προέβησαν και σε μετάγγιση αίματος.

Δηλαδή διαπιστώθηκε ότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις του άρθρου 302 Π.Κ. σε συνδυασμό με το άρθρο 28 Π.Κ. για τη θεμελίωση του αδικήματος της ανθρωποκτονίας από αμέλεια.

9.   Η ΑΠ 490/1996 επικύρωσε καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης για ανθρωποκτονία από αμέλεια ιατρού - αναισθησιολόγου, η οποία προέβη στην πρόωρη αποδιασωλήνωση χειρουργημένου ασθενή, πριν αρχίσουν οι αναπνευστικές κινήσεις του, με αποτέλεσμα αυτό να υποστεί πνευμονικό οίδημα και πνευμωνική πύκνωση που είχαν σαν περαιτέρω αποτέλεσμα τον θάνατό του.

10. Η ΑΠ 235/1975 επικύρωσε καταδικαστική εφετειακή απόφαση σε βάρος Διευθύντριας του αναισθητικού τμήματος Νοσοκομείου, επειδή ανέθεσε τη νάρκωση του παθόντος σε ειδικευόμενο, παραλείποντας ταυτόχρονα την άσκηση αδιάλειπτης επίβλεψης «δια προσωπικής συμπαραστάσεως» με αποτέλεσμα να προκληθούν μη αναστρέψιμες βλάβες για τη ζωή του ασθενή από την τρώση της τραχείας του.

Β.  Αποφάσεις Εφετείων

11. Η 142/1982 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης έκρινε ενόχους τους Διευθυντές Αναισθησιολογικού Τμήματος Νοσοκομείου και αθώους δύο αναισθησιολόγους για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια κατά συρροή σε βάρος δύο ασθενών, διότι οι πρώτη και δεύτερος δεν προέβησαν, πριν από τη νάρκωση, στον απαραίτητο έλεγχο των αερίων που θα χορηγούνταν στους ασθενείς, αν και γνώριζαν ότι αυτά δεν είχαν χρησιμοποιηθεί για περισσότερα από 2,5 χρόνια και στα οποία εντοπιζόταν τεχνικό σφάλμα στα διακριτικά τους γνωρίσματα, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, με αποτέλεσμα να χορηγηθούν στους ασθενείς αντί οξυγόνου, άζωτο και να επέλθει ο θάνατός τους λόγω δηλητηρίασης.

12. Η 19/1972 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης έκρινε αθώο τον αναισθησιολόγο που χορήγησε νάρκωσε σε ανήλικη ασθενή, η οποία έπασχε από θρομβοπενική πορφύρα και στο στάδιο της ανάνηψης από τη νάρκωση παρουσίασε «σπαστική τετραπληγία», από την οποία επήλθε και ο θάνατός της. Η ιατροχειρουργική επέμβαση μπορεί να έχει ατυχές αποτέλεσμα. Δεν δύναται να ανακύψει ποινική ευθύνη του αναισθησιολόγου λόγω ενός ατυχούς περιστατικού κατά τη διάρκεια της νάρκωσης, όταν αυτός ενήργησε lege artis.

Γ.  Άλλες αποφάσεις

13. Με την 15/2003 απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Καβάλας καταδικάστηκε ιατρός για ανεπίτρεπτη τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης, η οποία συνέβη στο ιδιωτικό του ιατρείο χωρίς τα κατάλληλα μέσα και όχι σε οργανωμένη νοσηλευτική μονάδα και χωρίς να προηγηθούν οι αναγκαίες ιατρικές εξετάσεις με αποτέλεσμα την πρόκληση θανάτου της εγκύου. Ο αναισθησιολόγος καταδικάστηκε για παραυτουργία στο αδίκημα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, διότι ενεργώντας ως ιατρός, αν και γνώριζε ότι ήταν δυνατόν να επέλθει από την πράξη του λόγω της επικινδυνότητάς της το πιο πάνω αποτέλεσμα, χορήγησε αναισθησιογόνες ουσίες και επέφερε στην πιο άνω έγκυο παρατεταμένη νάρκωση για να πραγματοποιηθεί η έκτρωση σε αυτή, χωρίς να προετοιμάσει την απαιτούμενη αγωγή για το ενδεχόμενο μετεγχεριητικής επιπλοκής και επικίνδυνης για την υγεία της εγκύου έκβασης της επέμβασης αυτής για την ανάνηψη και αναζωογόνησή της, με αποτέλεσμα να επέλθει, κατά το μετεγχειρητικό στάδιο αυτής της επέμβασης ο θάνατος της εγκύου.

14. Με την 2137/2003 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθήνας επιδικάσθηκε χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης στο σύζυγο και τους γονείς νεαρής ασθενή απεβίωσε που από υπαιτιότητα του γυναικολόγου - χειρουργού και των αναισθησιολόγων, που ο ίδιος επέλεξε, προκλήθηκε o θάνατος της ασθενή. Συγκεκριμένα, έγινε δεκτό ότι μετά την εισαγωγή του ασθενή στην αναισθησία, από βαρύτατη αμέλεια και «...αδεξιότητα των αναισθησιολόγων ιατρών κατά την εισαγωγή του σχετικού τραχειοσωλήνος από σιλικόνη, επήλθε λόγω αδυναμίας αερισμού και κατακλύσεως των πνευμόνων της ασθενή με αίμα από την τρώση, συμφορητική ατελεκτασία των πνευμόνων και ο θάνατός της...».

15. Με το 86/2001 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Δράμας ασκήθηκε ποινική δίωξη για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια σε βάρος του ιατρού αναισθησιολόγου, διότι προέβη στην ιατρική πράξη της νάρκωσης της εγκύου χορηγώντας αναισθησιογόνες ουσίες και επιφέροντας παρατεταμένη νάρκωση, χωρίς όμως να προετοιμάσει την απαιτούμενη αγωγή, σε περίπτωση μετεγχειρητικής εμπλοκής και επικίνδυνης για την υγεία της εγκύου έκβασης της χειρουργικής επέμβασης, για την ανάνηψη και αναζωογόνησή της, παρόλο που ήταν Διευθυντής του Αναισθησιολογικού Τμήματος Γενικού Νομαρχιακού Νοσοκομείου και εντεταγμένος στο ΕΣΥ με πλήρη και αποκλειστική απασχόλησης, παρείχε ιατρικές υπηρεσίες έναντι αμοιβής ενεργώντας ως ιδιώτης ιατρός στο ιδιωτικό ιατρείο του συγκατηγορούμενού του ιατρού μαιευτήρα - χειρούργου.

16. Με το 8/2000 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αγρινίου αποφασίσθηκε να μη γίνει κατηγορία σε βάρος χειρούργου και αναισθησιολόγου για ανθρωποκτονία από αμέλεια ασθενή τους που είχε υποστεί εμβολή του κάτω άκρου και του οποίου ο θάνατος επήλθε από σύνδρομο ανεπάρκειας λόγω ρήξης της λαγονίου φλέβας κατά τη διάρκεια επέμβασης. Συγκεκριμένα, έγιν δεκτό ότι η αναισθησιολόγος προέβη σε έγκαιρη διασωλήνωση του παθόντος, ενώ ο ιατρός χειρούργος επέδειξε τη δέουσα επιμέλεια και προσοχή με βάση τις ικανότητές του.

 



Σχετικά άρθρα
Μέρος 2ο-Η ευθύνη του αναισθησιολόγου σε αναισθητικά α
Μέρος 3ο-Συλλογική ιατρική ευθύνη
Μέρος 4ο-Υποθέσεις αναισθητικών ατυχημάτων

Share |
 
papa
Ανοίξτε την Βουλή! Επιτρέπεται σύγχυση στα εθνικά θέματα; ¨Πορεία στην Ομίχλη της Κρίσης¨

 

 

Το ότι δεν φταίνε τα θύματα είναι, περίπου, βέβαιο. Τα περισσότερα δεν ήταν καν κάτοικοι της περιοχής. Να φταίνε, άραγε, τα μι

Το non paper της αμερικανικής πρεσβείας και η τουρκική επιχειρηματολογία για το τέλος ισχύος των διεθνών συνθηκών.

Επ

 

 

Πάρα πολύς κόσμος παραβρέθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Αντώνη Βγόντζα ¨Πορεία στην Ομίχλης της Κρί

 

«ΔΙΚΗ»

20  χρόνια μετά την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου

Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα, 2009
<

webdesign by mediapro || content management by fgcms