ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ

Αρθρογραφία  

arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
 






 

Loading

     Μέρος 12ο-Ο ψυχίατρος και ο κίνδυνος υποταγής του σε πολ
--
Επιστροφή στο ¨Ηθικά και Νομικά Διλήμματα της ψυχιατρικής πράξης¨

Σχετικά άρθρα  

   

1. Ο ψυχίατρος και ο κίνδυνος υποταγής του σε πολιτικές σκοπιμότητες. Η παραφροσύνη της πολιτικής ψυχιατρικής.

  • Στην άμεση σχέση ψυχιάτρου - ασθενή είναι δυνατόν να διαφθαρεί η ψυχιατρική δύναμη του πρώτου και να οδηγήσει στην κατάχρηση και την εκμετάλλευση. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η άσκηση ψυχιατρικής για την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων διάφορων καθεστώτων.
  • Τα τελευταία χρόνια εντούτοις το ενδιαφέρον των ψυχιάτρων για τις ηθικές αρχές του επαγγέλματός τους αυξήθηκε σημαντικά, παράλληλα με τον αυξανόμενο αριθμό των προβλημάτων τόσο στο χώρο των διαπροσωπικών σχέσεων με τον άρρωστο, όσο και των δικαστικών παρεπομένων, στη δημιουργία των οποίων συνέτειναν διάφορες αιτίες, όπως οι ενδείξεις για την χρησιμοποίηση της Ψυχιατρικής στην εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο, για τη δίωξη δηλαδή αντιφρονούντων οδήγησε στη σύνταξη της Διακήρυξης της Χαβάης.
  • Παραδείγματα εκμετάλλευσης της ψυχιατρικής για εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπών[1]:

- Πρώτο παράδειγμα: Εκμετάλλευση της ψυχιατρικής στην πρώην Σοβιετική Ένωση.

Στην πρώην Σοβιετική Ένωση, υπό το καθεστώς του Στάλιν, η ψυχιατρική χρησιμοποιήθηκε για να μετατρέπει ανεπιθύμητες κοινωνικές συμπεριφορές ατόμων σε διάγνωση για ψυχική ασθένεια και να τα οδηγεί ενώπιον ποινικών δικαστηρίων. Η πιο πάνω τακτική χρησιμοποιούσε την ψυχιατρική σαν κάλυψη για τη φυλάκιση προσώπων με διαφορετικές ιδέες[2] και αναπτύχθηκε στη δεκαετία του '60 και '70. Τα θύματα ήταν κυρίως πολιτικοί αντιφρονούντες αλλά και εθνικιστές, θρησκευόμενοι πολίτες και μετανάστες. Οποιασδήποτε μορφής πολιτική συμπεριφορά, όπως η συμμετοχή σε δημόσιες συγκεντρώσεις ήταν απαγορευμένη και αρκετή για να οδηγήσει σε σύλληψη και φυλάκιση. Στην περίπτωση αυτή, ο κρατούμενος δεν δικαζόταν, αλλά υποβαλλόταν σε ψυχιατρική εξέταση, την οποία πραγματοποιούσε μια ψυχιατρική ομάδα του Ψυχιατρικού Ινστιτούτου της Μόσχας. Μετά την αναφορά των πιο πάνω επιστημόνων ότι ο κατηγορούμενος έπασχε από ψυχική ασθένεια και επομένως δεν ήταν υπεύθυνος για τις πράξεις του, γινόταν δίκη για να καθορίσει την εγκυρότητα των ευρημάτων. Όμως, η διαδικασία ήταν στην ουσία μια παρωδία δίκης, αφού οι συγγενείς του κατηγορούμενου δεν μπορούσαν να την παρακολουθήσουν, ο συνήγορος υπεράσπισης δεν είχε καμία δύναμη και αναπόφευκτα γινόταν δεκτή η γνώμη της ψυχιατρικής ομάδας. Ο κατηγορούμενος, από εκείνη τη στιγμή, ονομαζόταν «ασθενής» και εγκλωβιζόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε ειδικά νοσοκομεία, που στην ουσία ήταν ψυχιατρικές φυλακές, η αποφυλάκιση από τα οποία εξαρτιόταν από την απάρνηση των πολιτικών τους φρονημάτων και τη δέσμευση να μην επαναλάβουν την προηγούμενη συμπεριφορά τους. Σε πολλές περιπτώσεις χορηγούνταν ισχυρά φάρμακα για λόγους περισσότερο τιμωρίας παρά θεραπείας, με αποτέλεσμα οι πολιτικοί κρατούμενοι να βρίσκονται στην ίδια θέση με τους πραγματικά ψυχικά ασθενείς. Μετά την αποφυλάκισή τους, ο πρώην ασθενής, βρισκόταν υπό συνεχή παρακολούθηση και περιορισμό.

Χαρακτηριστικό περιστατικό εκμετάλλευσης της ψυχιατρικής για την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων είναι η υπόθεση Grigorenco, ενός κομουνιστή στρατιωτικού, ο οποίος βλέποντας τις βιαιότητες του καθεστώτος έγινε ακτιβιστής και δικηγόρος. Αυτό είχε σαν συνέπεια να συλληφθεί και να περάσει την παραπάνω διαδικασία για να αποφυλακιστεί μετά από 15 μήνες, στερούμενος πλέον και την στρατιωτική του σύνταξη. Στη συνέχεια τον συνέλαβαν και πάλι και τον εξέτασαν με την ίδια διαδικασία για να καταλήξουν ότι είχε παρανοϊκή προσωπικότητα και νοσηλεύτηκε ακούσια. Μετά την απόλυσή του από την ψυχιατρική φυλακή, εξετάστηκε στις Η.Π.Α., όπου διαπιστώθηκε ότι ήταν ψυχικά υγιής.

Τα κίνητρα των ψυχολόγων για την εμπλοκή τους σε αυτή τη διαδικασία ήταν η επίδραση της ιδεολογικής προπαγάνδας, σύμφωνα με την οποία το συμφέρον του κράτους προηγούνταν των δικαιωμάτων του ατόμου και η επιρροή των ψυχιατρικών αντιλήψεων που επικρατούσαν εκείνη την περίοδο και συνοψίζονται στη φράση του Ν. Khrushchev «το έγκλημα είναι η απόκλιση από την γενικώς αποδεκτή συμπεριφορά και οφείλεται σε ψυχικές διαταραχές...Αν αυτό είναι αλήθεια τότε πολλά εγκλήματα είναι χαρακτηριστικά ανθρώπων μη φυσιολογικών. Σε αυτούς που ίσως αρχίσουν να αντιτίθεται στον Κομουνισμό με βάση τα παραπάνω, απαντάμε ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ψυχικά υγιείς».

Πάντως, η μεγάλη πλειοψηφία των σοβιετικών ψυχιάτρων συναινούσαν αλλά δε συμμετείχαν στην παραπάνω διαδικασία.

- Δεύτερο παράδειγμα: Η εκμετάλλευση της ψυχιατρικής από τους ΝΑΖΙ.

Στη Ναζιστική Γερμανία οι ψυχίατροι ήταν ακόμα πιο υπεύθυνοι, αφού συμμετείχαν σε μια σειρά γεγονότων που ξεκινούσαν από την στειροποίηση και ευθανασία των ψυχικά ασθενών στους θαλάμους αερίων. Η πρακτική αυτή πηγάζει από την προσπάθεια Γερμανών, Σουηδών και Ελβετών επιστημόνων να βελτιώσουν το φυλετικό γονίδιο πολύ πριν την άνοδο των ΝΑΖΙ στην εξουσία. Μάλιστα, κάποιοι Γερμανοί επιστήμονες είδαν θετικά την εφαρμογή νόμων για την στειροποίηση των ψυχικά ασθενών στις Η.Π.Α.. Στη Ναζιστική Γερμανία υπολογίζεται ότι θανατώθηκαν 70.000 ψυχικά ασθενείς σε ψυχιατρεία ενώ για να δικαιολογήσουν τις εκτελέσεις στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι Γερμανοί ψυχίατροι υποστήριζαν ότι οι Εβραίοι ήταν γενετικά ασθενείς και έπρεπε να θανατωθούν για την αποκατάσταση της υγείας των Γερμανών. Πάντως, για όσα συνέβησαν εκείνη την περίοδο δεν υπήρξε καμία διαμαρτυρία από την ψυχιατρική κοινότητα.

- Τρίτο παράδειγμα: εκμετάλλευση της ψυχιατρικής στην Ιαπωνία

Στην Ιαπωνία, μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80, οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες άλλαξαν την παράδοση της κατ' οίκον νοσηλείας των ψυχικά ασθενών και δημιουργήθηκε ανάγκη για νοσηλεία τους σε ψυχιατρικά ιδρύματα. Όμως, η περίθαλψη των ψυχικά ασθενών πέρασε στον ιδιωτικό τομέα, με αποτέλεσμα να παρατηρηθεί ραγδαία αύξηση των ψυχικά ασθενών που νοσηλεύονταν ακούσια. Υπήρχε μικρή προστασία για τους ασθενείς, τα νοσοκομεία είχαν λίγους εργαζόμενους και οι υπηρεσίες που παρέχονταν ήταν ανεπαρκείς. Οι ασθενείς έπεφταν θύματα εκμετάλλευσης και κακοποίησης, ενώ ζούσαν σε άθλιες συνθήκες και έπαιρναν ισχυρά φάρμακα για να βρίσκονται σε καταστολή. Τα νοσοκομεία είχαν μεγάλο κέρδος προσφέροντας ελάχιστη φροντίδα στους ασθενείς. Αν η εκμετάλλευση της ψυχιατρικής στην πρώην Σοβιετική Ένωση προερχόταν από τον κομουνισμό, στην Ιαπωνία είχε οικονομικό κίνητρο και δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον καπιταλισμό. Τέλος, σε αυτή την κατάσταση δόθηκε με τη νομοθετική μεταρρύθμιση του 1988, μετά την οποία οι συνθήκες νοσηλείας των ψυχικά ασθενών βελτιώθηκαν.

  • Υπόθεση Οτσαλάν[3]:

«Για κάποιον που έχει σχέση με τα ψυχοφάρμακα και ξέρει τις δράσεις και τις παρενέργειές τους είναι φανερό ότι στο πρώτο video που αφορά τη μεταφορά με αεροπλάνο και πλοίο, ο Οτσαλάν είναι υπό την επίδραση ισχυρών νευροληπτικών και βαρβιτουρικών φαρμάκων ... στο δεύτερο, όπου εμφανίζεται με φόντο δύο τουρκικές σημαίες είναι υπό την επίδραση ενός νευροληπτικού και ενός αντιπαρκινσονικού φαρμάκου. Έτσι κατασκευάστηκε η εικόνα ενός ανθρώπου με εμφανή ψυχική και κινητική καταστολή, δραστικά μειωμένες διανοητικές διεργασίες, συναισθηματική αμβλύτητα και θόλωση της συνείδησης ... το τουρκικό καθεστώς και οι μυστικές του υπηρεσίες θα εφαρμόσουν στον Οτσαλάν ανακριτικές τεχνικές που θα συνδυάζουν την χρήση ορισμένων ψυχοφαρμάκων και ελεγχόμενων δόσεων πόνου. Με τις τεχνικές αυτές κατακερματίζεται πλήρως η προσωπικότητα του ανακρινόμενου, καταργείται η βούλησή του και καθίσταται υποβολιμιαίος. Έτσι, επαναλαμβάνει το ρόλο που του υποβάλλουν οι ανακριτές τους. Απέναντι σε αυτή την ανακριτική πρακτική δεν υπάρχει δυνατότητα αντίστασης γιατί η μόνη θεωρητική λύση είναι η αυτοκτονία».

Απόφαση Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων: Υπόθεση Οτσαλάν κατά Τουρκίας (12.3.2003)

«...225. Ο αιτών είπε ότι ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών όταν μεταφέρθηκε από την Κένυα στην Τουρκία. Τα ναρκωτικά (ηρεμιστικά φάρμακα) του δόθηκαν είτε στην ελληνική πρεσβεία στο Ναϊρόμπι πριν την επιβίβασή του στο αεροπλάνο ή μέσα στο αεροπλάνο που τον πήγε στην Τουρκία. Η κυβέρνηση αρνήθηκε τον τελευταίο ισχυρισμό. Το δικαστήριο σημειώνει ότι δεν υπάρχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο στο φάκελο της υπόθεσης στο οποίο να βασίζεται ο ισχυρισμός ότι οι δυνάμεις ασφαλείας της Τουρκίας χορήγησαν ναρκωτικά (ηρεμιστικά φάρμακα) στον αιτούντα. Αφού και ο ίδιος ο αιτών δείχνει να σκέφτεται ότι η πιο πιθανή εξήγηση είναι ότι ναρκώθηκε πριν επιβιβασθεί στην πτήση από το Ναϊρόμπι στην Τουρκία, το δικαστήριο θεωρεί ότι αυτός ο ισχυρισμός κατά των Τούρκων αξιωματούχων δεν είναι βάσιμος ...».

  • Η υπόθεση της 17Ν: καταγγελίες για χρήση ψυχοφαρμάκων στο Σάββα Ξηρό

- Στις 5.5.2003, ο Σάββας Ξηρός, μιλώντας στο δικαστήριο υποστήριξε ότι του χορηγούνται ψυχοφάρμακα και κατήγγειλε πως στα κελιά των κατηγορουμένων βρίσκονται άντρες της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, που εμφανίζονται ως φρουροί. Ο εισαγγελέας της έδρας ζήτησε να διενεργηθεί πραγματογνωμοσύνη για να διαπιστωθεί η βασιμότητα των καταγγελιών του κατηγορούμενου, ενώ το δικαστήριο αποφάσισε να εξεταστούν ως μάρτυρες ο ψυχίατρος των φυλακών και ο ψυχίατρος Θεόδωρος Χριστοδουλάκης, που πρότεινε ο Σάββας Ξηρός.

- Στις 14.5.2003 ο επικεφαλής της ομάδας ψυχιάτρων των φυλακών Γιώργος Δημόπουλος κατέθεσε ότι κανένα ψυχοφάρμακο δεν έχει χορηγηθεί στο Σάββα Ξηρό κατά το διάστημα που βρίσκεται στις φυλακές Κορυδαλλού. Υποστήριξε ότι ο κατηγορούμενος δεν έχει λάβει ούτε απλό αγχολυτικό και ότι από την ψυχιατρική εξέταση δεν κρίθηκε ότι εμφανίζει καμία μείζονα παθολογία. Σύμφωνα με τον κ. Δημόπουλο ο Σάββας Ξηρός δεν παρουσιάζει σύμπτωμα ψυχικής νόσου, ωστόσο παρακολουθείται από τους ψυχιάτρους των φυλακών. Ο Σάββας Ξηρός επισήμανε στο δικαστήριο ότι ποτέ δεν τον εξέτασε ο κ. Δημόπουλος και πρόσθεσε ότι το πρώτο διάστημα του εγκλεισμού του ο γιατρός προσπαθούσε να του χορηγήσει ψυχοφάρμακα. Ο κ. Δημόπουλος υποστήριξε ότι ο κατηγορούμενος έχει την τάση να πιστεύει ότι οι γιατροί προσπαθούν να συντρίψουν την προσωπικότητά του.

Στο δικαστήριο κατέθεσε ο ψυχίατρος Θεοδόσης Χριστοδουλάκης, που εξέτασε τον κατηγορούμενο μετά από αίτημά του στις 5 Απριλίου για 3,5 ώρες. Ο γιατρός έκανε την εκτίμηση ότι ο κατηγορούμενος διακατέχεται από έμμονες ιδέες, χωρίς ωστόσο να μπορεί να χαρακτηριστεί ψυχωτικός. Σύμφωνα με τον μάρτυρα ο Ξηρός δεν χρειάζεται τη χορήγηση ψυχοφαρμάκων. Ο κ. Χριστοδουλάκης τόνισε ότι ο Σάββας Ξηρός εμφανίζει έντονη καχυποψία και ενδεχομένως θα χρειαζόταν υποστηρικτικού τύπου ψυχοθεραπεία, καθώς αντιμετωπίζει ηθικό δίλημμα για την περίοδο των ομολογιών του στον Ευαγγελισμό.

Ο οφθαλμίατρος του νοσοκομείου Ευαγγελισμός Δ. Συκάκης κατέθεσε ότι είναι πιθανό κάποια από τα φάρμακα που λαμβάνει ο Ξηρός για τα μάτια του να είχαν παρενέργειες στην ψυχική υγεία του αλλά τόνισε ότι προοδευτικά η δοσολογία τους ελαττώνεται. «Ήταν βαριά περίπτωση, εμείς είμαστε οφθαλμίατροι, δεν είχαμε άλλη επιλογή και να είχαν παρενέργειες εμείς θα τα δίναμε» είπε.

- Στις 23.6. 2003 κατέθεσαν οι γιατροί του Ευαγγελισμού.

Ο επιμελητής Α΄ Μαρίνος Πιταρίδης, υπεύθυνος για όλα τα επείγοντα περιστατικά της Εντατικής, είπε ότι ο ίδιος παρέλαβε τον Σάββα Ξηρό στις 9 Ιουλίου, χωρίς να είναι ο μόνος γιατρός που τον περιέθαλψε. Κατέθεσε ότι τότε δεν διαπίστωσε μειωμένο επίπεδο συνείδησης και ότι οι αντιδράσεις του ήταν φυσιολογικότατες καθ' όλη τη διάρκεια νοσηλείας του στον Ευαγγελισμό. «Ποτέ δεν είδαμε να έχει συμπτώματα παραληρήματος. Αν βλέπαμε κάτι τέτοιο θα είχαμε φέρει εκατό ψυχιάτρους όχι έναν», σημείωσε ενώ υποστήριξε ότι ήταν επιλογή του ίδιου του Ξηρού να συνεργαστεί με τις αρχές. Όπως είπε, ο ασθενής άρχισε να συζητά με τον εισαγγελέα Διώτη και τα διευθυντή της αντιτρομοκρατικής Σύρρο το βράδυ της 5ης προς την 6η Ιουλίου. «Ο Σάββας μου είπε ότι δεν μπορεί να κοιμάται τα βράδια. Εγώ του είπα ότι αν δε σε αφήνουν εκείνοι να κοιμηθείς, εγώ σαν γιατρός μπορώ να αποτρέψω αυτές τις συζητήσεις για ιατρικούς λόγους. εκείνους μου απάντηση «εγώ γιατρέ θέλω να τελειώνω με αυτή την ιστορία»». Ο Πιταρίδης κατέθεσε ότι ουδέποτε χορήγησε ηρεμιστικά στον Σάββα Ξηρό και, όσον αφορά τους πράκτορες, ότι ήταν αδύνατο να μπουν στο δωμάτιο άλλα άτομα χωρίς να γίνουν αντιληπτά.

Ο μάρτυρας κατέθεσε επίσης ότι στις 12 Ιουλίου, μετά τις καταγγελίες της Ρομέρο Κορτέζ για χρήση ψυχοφαρμάκων, έγινε εξέταση αίματος στον Ξηρό από την οποία μετρήθηκαν μόνο τα επίπεδα δύο ηρεμιστικών ουσιών ενώ για άλλες ουσίες δεν μπορούσε να γίνει μέτρηση στο νοσοκομείο.

Ο Πιταρίδης κατέθεσε ότι στην πρώτη επίσκεψη που έκανε στο δωμάτιο του Ξηρού διαπίστωσε ότι ήταν φοβισμένος. Από την πρώτη στιγμή οι αρχές επέστησαν την προσοχή των υπευθύνων του Ευαγγελισμού για την ασφάλεια του Ξηρού, επειδή υπήρχε φόβος και για αυτοκτονία.

Σε παρέμβασή του ο Σάββας Ξηρός χαρακτήρισε τον μάρτυρα ειλικρινή, με τον οποίο, είπε, απέκτησε μια ιδιαίτερη σχέση από τότε που νοσηλεύτηκε. Υποστήριξε ότι οι ανακρίσεις άρχισαν ενώ είχε 38,5 πυρετό και ότι είχαν δεμένα τα πόδια του με σχοινιά.

Ο Πιταρίδης επανέλαβε ότι τα φάρμακα που χορηγούσαν στον Ξηρό ήταν αυστηρότατα ελεγχόμενα.

- Στις 24.6.2003 κατέθεσε η διευθύντρια του ψυχιατρικού τμήματος του Ευαγγελισμού, κα. Θεοδωροπούλου. Είπε ότι ο Ξηρός βρισκόταν σε πνευματική διαύγεια πριν αρχίσουν οι συζητήσεις με τον εισαγγελέα Διώτη. Η μάρτυρας είχε εξετάσει τον Σάββα Ξηρό μαζί με τον αναπληρωτή καθηγητή Πανεπιστημίου κ. Μαντωνάκη στις 5 Ιουλίου το βράδυ για περίπου 20 λεπτά προκειμένου να κάνει ψυχιατρική εκτίμηση. Διαπίστωσε ότι οι απαντήσεις που έδινε ήταν σε πλήρη αντιστοιχία με τις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν. Το συνειδησιακό του επίπεδο ήταν τέτοιο που αντιλαμβανόταν τα δικαιώματά του κατά τις συζητήσεις με τον εισαγγελέα. Το συνειδησιακό του επίπεδο δεν αφήνει περιθώριο να θεωρηθεί ότι βρισκόταν υπό την επίδραση παραισθησιογόνων ουσιών. Δεν είχε κάποια άλλη διαταραχή. Όταν δήλωσε στον Ξηρό για την ειδικότητα τη δική της και του κ. Μαντωνάκη, ο Ξηρός τους είπε ότι δεν έχει ανάγκη ψυχιάτρου αλλά εξομολόγου.

Ο Σάββας Ξηρός αμφισβήτησε την αξιοπιστία της, υποστηρίζοντας ότι στον φάκελό του δεν έχει καταγραφεί τέτοια επίσκεψη και ότι δεν του απευθύνθηκε ερώτηση από καμία γυναίκα στην Εντατική.

Η νοσηλεύτρια κα. Κοκκινοπούλου ανέλαβε τον Ξηρό στις 6 Ιουλίου. Κατέθεσε ότι ουδέποτε του χορήγησε ηρεμιστική ουσία. «Εγώ είχα πρόσβαση στις φλέβες του γιατί έπρεπε να βάζω αντιβιοτικά στο φυσιολογικό ορό». Είπε, επίσης, ότι παρουσίαζε παραληρήματα.

Ο ψυχίατρος κ. Χριστοδουλάκης κατέθεσε ότι ο Ξηρός έπασχε από το «σύνδρομο της εντατικής» που δημιουργεί παραληρήματα. «Πίστευε ότι θα τον σκοτώσουν, θα τον πετάξουν από το παράθυρο για να μην ηρωοποιηθεί ή ότι θα τον εκδώσουν στην Αμερική». Είπε, επίσης, ότι η πιο στενή σχέση που ανέπτυξε ο ασθενής ήταν ο Διώτης και ο Σύρος γιατί ήταν οι πιο φιλικοί και του έδιναν ερεθίσματα ώστε να μειώνονται οι παραισθήσεις. Ότι το φύλλο νοσηλείας του Ξηρού ανέφερε ότι την έκτη μέρα παρουσίασε ψευδαισθήσεις κάτι που ήταν ο λόγο να ζητηθεί ψυχιατρική συνδρομή.

Ο Σάββας Ξηρός παρενέβη στο δικαστήριο υποστηρίζοντας ότι όσα είχε πει στον εφέτη ανακριτή ήταν καθ' υπόδειξη των Διώτη και Σύρου, οι οποίοι ήταν οι πιο φιλικοί μαζί του.

- Στις ιστοσελίδες των ομάδων «Συσπείρωση» και «Εξέγερση» (που πρόσκεινται στην 17Ν) υποστηρίζεται ότι:

α. ο Ξηρός κατήγγειλε βασανιστήρια, χρήση ειδικών ψυχοφαρμάκων, αισθητηριακή απομόνωση και εικονικές εκτελέσεις στον Ευαγγελισμό.

β. στο δικαστήριο κατέθεσε ο γιατρός (παθολόγος) Κ. Νικηφοράκης (νοσοκομείο Χανίων) ο οποίος είπε ότι αισθάνεται ντροπή για τη συμπεριφορά των συναδέλφων του στον Ευαγγελισμό,

γ. οι πανεπιστημιακοί Ι. Νέστορος και Ν. Βαλλιανάτου (ψυχίατρος) συνέταξαν έκθεση, όπου συμπεραίνουν ότι ο Ξηρός είχε την εικόνα «νοητικά και ψυχικά διαταραγμένου ανθρώπου», ότι εμφάνιζε «οργανικό σύνδρομο». «Ο κ. Ξηρός υπέστη για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα αλλοίωση της προσωπικότητάς του, μεταλλασσόμενος σε ένα υποβόλιμο άτομο το οποίο ήταν δέσμιο του φόβου του και των φαρμάκων και απλά ακολουθούσε τις οδηγίες που τους έδιναν». Κάνουν λόγο για ένα είδος «ψυχικού θανάτου». Το δικαστήριο δεν εξέτασε τους μάρτυρες αυτούς και απέρριψε σχετικό αίτημα της υπεράσπισης με το επιχείρημα ότι η έκθεσή τους κατατέθηκε στο τέλος της διαδικασίας,

Επίσης, αναφέρουν σειρά φαρμάκων (Aloperidin, Fentanyl, Pentothal, Dormicum, Anexate, μερικά από τα οποία είναι οπιούχα) τα οποία μπορεί να προκαλέσουν παραισθήσεις ή λειτουργούν σαν «ορός αλήθειας», ενώ αναφέρουν ως πιθανό αίτιο για τις ομολογίες του και στο «σύνδρομο της Στοκχόλμης» (ο όμηρος νιώθει θετικά συναισθήματα για τον απαγωγέα του ή το βασανιστή του ή αυτόν που τον απειλεί. Η ζωή του εξαρτάται από αυτόν. Θέλει τον απαγωγέα σε καλή ψυχική κατάσταση, ελπίζει πως δεν θα προβεί σε κάποια αλλόκοτη ενέργεια. Το «θέλω και το εγώ» του ομήρου ταυτίζεται με αυτό του απαγωγέα).

Κρήτη, 8 Μαΐου 2004


[1] P. Chodoff, Misuse and abuse of Psychiatry: an overview, στο S. Bloch, P. Chodoff & S. Green Psychiatry Ethics, Third Edition, 1999, σελ. 56 επ.

[2] P. Chodoff, Involuntary Hospitalization of political dissenters in the Soviet Union, στο Psychiatric Opinion, Τόμος 11, 1974, σελ. 5-19.

[3] Άρθρο του Κλεάνθη Γρίβα στην ηλεκτρονική εφημερίδα E - online (εκδόσεις Χ. Κ. Τεγόπολος), 24.2.2004 ( www.hri.org )



Σχετικά άρθρα
Μέρος 2ο-Ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας
Μέρος 3ο-Συνεχής εκπαίδευση του ψυχιάτρου στην προστασ
Μέρος 4ο-Ο ψυχικά ασθενής εταίρος στη θεραπευτική διαδ
Μέρος 5ο-Έχει ο ψυχίατρος υποχρέωση ενημέρωσης του ασθ
Μέρος 6ο -Θρησκευτικές, πολιτικές ή άλλες κοσμοθεωρητι
Μέρος 7ο -Η υπέρβαση της θέλησης του ασθενούς
Μέρος 8ο-Ο πειρασμός της εκμετάλλευσης του ασθενούς
Μέρος 9ο-Ο ψυχίατρος ως πραγματογνώμων
Μέρος 10ο-Τα όρια της ψυχιατρικής έρευνας
Μέρος 11ο -Ο ψυχίατρος και οι ειδικές νευροχειρουργικές
Μέρος 12ο-Ο ψυχίατρος και ο κίνδυνος υποταγής του σε πολ

Share |
 
papa
Ανοίξτε την Βουλή! Επιτρέπεται σύγχυση στα εθνικά θέματα; ¨Πορεία στην Ομίχλη της Κρίσης¨

 

 

Το ότι δεν φταίνε τα θύματα είναι, περίπου, βέβαιο. Τα περισσότερα δεν ήταν καν κάτοικοι της περιοχής. Να φταίνε, άραγε, τα μι

Το non paper της αμερικανικής πρεσβείας και η τουρκική επιχειρηματολογία για το τέλος ισχύος των διεθνών συνθηκών.

Επ

 

 

Πάρα πολύς κόσμος παραβρέθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Αντώνη Βγόντζα ¨Πορεία στην Ομίχλης της Κρί

 

«ΔΙΚΗ»

20  χρόνια μετά την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου

Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα, 2009
<

webdesign by mediapro || content management by fgcms